18-04-08

Zinloos boekstokje

Stokje opgepikt bij Zinloos

1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.

Ons Kookboek, volledig herwerkte uitgave van 1985.

2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence.

Neem ze uit de pan en snijd ze horizontaal door tot aan het been.

3. Post the next 3 sentences:

Vul ze met de rijst, leg ze terug in de braadpan, dek ze af met aluminiumfoelie (sic) en laat ze gedurende 10 minuten braden in een matig warme oven. Laat ondertussen de champignons zachtjes gaar worden in een pannetje samen met 25 g boter, 1 eetlepel water, peper en zout en wat citroensap.  Smelt nu 40 g boter in de pan, meng er de bloem onder en voeg al roerend het kooknat van de champignons toe, de overige bouillon en de melk.

Hoogstaande literatuur hier op onze keukentafel, nietwaar?

Wie wil neemt het stokje mee.

15:21 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-01-08

Stokje: vroeger en nu

Stokje van No Butterfly. Om te kijken of hier dan misschien nog es iets zou bewegen. Gedurfd gesmeten. Wel ja: er beweegt hier iets. Maar waarschijnlijk zal het hierna weer stil worden. J

 

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was?

Toen ik een jaar of zeven was, wilde ik later brood bakken in een bakkerij.

Een paar jaar later wilde ik schoenen verkopen in een schoenenwinkel.

In ’t middelbaar werd het langzaamaan duidelijk dat ik ‘iets’ wilde doen met ‘schrijven’.


Wat ben je dan uiteindelijk geworden?
Het is ‘iets’ met ‘schrijven’ geworden.

Hoe wilde je er als kind later uitzien?
Geen enkel idee. Ik denk niet dat ik me als kind voorstellingen maakte over hoe ik er later wilde uitzien.

Hoe zie je er nu uit?
1m61, 58 kilo, lang donkerbruin krullend haar, donkerbruine ogen.

Hoe zag de man/vrouw van je dromen er uit, als puber?
Niet te groot, slank, en liefst Afrikaans/Arabisch (het type waar geen enkele puber op viel, toch niet in een Limburgs achterafdorpje waar geen Afrikanen en Arabieren woonden).


En wat is het in echte leven geworden?

Het is een paar jaar een slanke grote Arabier geweest, maar nu toch al 4,5 jaar (mijn record J ) een grote, slanke, lichtjes gespierde, knappe blanke Belg met donkere wuivende manen en grijsgroene ogen (het type waar elke puber uit Limburgse achterafdorpjes op viel J ).  


Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd?
Ik wilde denk ik vaagweg wel twee kinderen, ergens halfweg mijn twintiger jaren.

Wat is het uiteindelijk geworden (of wat zal het wellicht worden)?
Nu wil ik er geen meer. Wellicht zullen het er ook geen worden. Maar dat weet je natuurlijk nooit helemaal zeker. (Als ik dat zeg, zeggen mensen: wacht maar tot je dertig bent. Awel, we zullen nog es een dik jaar wachten dan hè.)

Wat was als kind je lievelingseten? En wat lustte je totaal niet?

Lievelingseten? Hm. Pannenkoeken heb ik altijd lekker gevonden, hoewel ik geen zoetekauw ben. Spaghetti. Frietjes. Wat lustte ik niet graag? Rode bieten. En de vetrandjes van gekookte ham.

Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten?

Nu lust ik in principe wel alles. Maar rode bieten heb ik zelf nog nooit klaargemaakt. Spaghetti en frietjes staan nog steeds bovenaan het lijstje. Gestoofd witlof (lichtjes gecaramelliseerd) eet ik ook graag. Mijn lief heeft dat nu ook leren eten. Zoals ik het klaarmaak, lust hij het eindelijk. J En pizza, kebab, lekkere slaatjes met scampi’s, of mozarella met tomaat en basilicum. Ik ben een omnivoor.

'k Smijt het stokje niet verder. Degenen aan wie ik het zou kunnen verdersmijten zouden het toch niet zien, aangezien hier waarschijnlijk niemand meer komt lezen. Wie wil mag het meepakken. 

10:01 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

04-06-07

 One way or another...

Zaterdag. Vrijgezellendag van een vriendin die al een jaar getrouwd is. Ja, als we een beetje raar kunnen doen, dan doen we dat hè. Ze trouwde vorig jaar voor de wet, en binnen twee weken voor de kerk. Dus dit keer met alles erop en eraan. Ook een uitgebreide klassieke vrijgezellendag.

 

Om vier uur vielen we bij haar thuis binnen. We ontkurkten prompt een fles champagne en verkleedden de vrijgezellin in kwestie. Van boven naar onder maten we haar een witte cowboyhoed aan, een cowboysjaaltje rond de nek, een wit topje met op de rug de slogan ‘Vandaag nog grote stoef, morgen onder de sloef!’, een witte holster met roze rozen met twee wit-met-roze revolvers erin, hotpants jeans, ‘sjaps’ erover (van die leren lappen met flidderkes aan gelijk de cowboys dragen) en roze cowboybotten. Een wilde cowgirl was geboren! In die outfit stuurden we haar de straat op met een enveloppe. Deze enveloppe moest ze zonder meer info te krijgen overhandigen aan de eerste persoon die ze op straat tegenkwam. De persoon die de enveloppe opende, moest uitbeelden wat onze eerste activiteit van de dag zou zijn. We waren de deur nog niet uit, of we liepen al een gewillig slachtoffer tegen het lijf. Na de opdracht gelezen te hebben, boog hij een beetje voorover, begon te hobbelen en te hinniken en wees daarna op zijn rug. Jawel: we gingen paardrijden!

 

Een kort ritje later kwamen we aan op de manège, waar Jeanke (‘Ik ben 73 jaar. Of 37. Ik weet het zelf niet zo goed.’) ons zou inwijden in de beginselen van het paardrijden. We kregen meteen de teugels in handen en de opdracht onze paardjes te bestijgen. Voor we het wisten begonnen de paarden rond te stappen en na een paar rondjes gingen we al in draf! De ene cowgirl bleef al wat eleganter zitten dan de andere, en niet alle paarden waren van even goeie wil, maar allez, voor beginners deden we het zeker niet slecht. Jeanke verblijdde ons met aangepaste muziekjes zoals daar zijn Schumacher, K3, Pump up the jam en meer van dat moois en tussendoor vuurde hij de paardjes aan (‘hop hop hop’) en gaf ons aanwijzingen met zelfverzonnen namen (‘Allez Filiberke, volgen! Hop hop vooruit Wiebelke!’). Als je maar een uurtje les krijgt, is het voor een 73-jarige niet de moeite om alle namen van buiten te leren zeker? J De themadag was alvast fijn ingezet.

 

Terug thuis deelden we aan de hand van een andere opdracht een aantal persoonlijke cadeautjes uit: knutselwerkjes, briefjes, een cd met liedjes uit onze jonge tijd met bij elk nummer het passende verhaaltje… Even later moest één van de organisatrices zich even terugtrekken om ‘naar haar broer bellen, want die moest nog iets vragen’. In werkelijkheid maakte ze de laatste praktische afspraken met een onontbeerlijk element van elke vrijgezellendag: de stripper. De muziek in de living stond goed luid, zodat onze cowgirl de blote vent in kwestie niet zou horen binnenkomen. Zonder haar medeweten kleedde hij zich om in hun bureautje. Hij gaf ons de opdracht haar te blinddoeken en op een stoel neer te planten. Ondertussen riepen we dingen naar elkaar als: ‘Wie moet er nog naar het toilet voor we naar het restaurant gaan? We moeten vertrekken hè, want we hebben om acht uur gereserveerd! M., waar is mijn handtas?’ We dachten dat ze al lang zou doorhebben wat er ging gebeuren, maar dat bleek (achteraf gevraagd) niet het geval. Ze schrok zich dus een hoedje toen we de luide cd van de stripper opzette en haar blinddoek plots werd afgenomen door een beul-achtig creatuur in zwarte cape en kap. De kap ging af en een ‘Scream’-masker kwam tevoorschijn… Allerlei laagjes – van cape over wit marinekostuum met obligate velcrosluitingen tot shortje over string over string over string – werden afgepeld van het gladgewaxte afgetrainde zonnebankbruine lijf. Deze handelingen werden opgefleurd door gretig gebruik te maken van de klassieke accessoires als bananen en flessen bodylotion.

 

Toen meneer in zijn blootje stond, was het écht tijd om te gaan eten. We vereerden De Geletterde Mens met ons bezoek. Kiezen uit het uitgebreide menu was niet simpel, maar geen van allen had spijt van de keuze toen we zagen wat er op ons bord lag. Zeer lekker, grote porties, kleine prijsjes, mooie presentatie, goeie ligging van het restaurant en goeie bediening. Een aanrader (-> kon niet anders, want het was mijn keuze) :-) . En meer specifiek: de ribbekes met honing en tijm waren heerlijk!! Vanop het terras zagen we al een aantal collega-vrijgezellengroepen voorbijkomen. Over de hele nacht geteld zouden we er 10 (ja TIEN) zien!! Voor en na het eten waagde onze vrijgezellin zich aan twee van de talloze opdrachten die we voor haar voorzien hadden: vodkashots in een klein glaasje verkopen, en zelf sigaretten rollen en verkopen. De business draaide op rolletjes! Drank en tabak vonden gretig aftrek! De centjes rolden binnen en op een klein halfuurtje stond de teller al op een paar tientallen euro’s. Tijd om ons te laten gaan in het uitgaansleven. Na twee korte bezoekjes aan Café Café en de Van Gogh, belandden we in ’t Schaap waar we ons allemaal goed in onze sas voelden. Tijd voor een volgende opdracht voor onze bachelorette: op de toog/tafel dansen zoals in de film Coyote Ugly! We brachten speciaal een cd mee met daarop het nummer ‘One way or another’ van Blondie. De dj was bereid deze even op te zetten en onze coyote liet zich helemaal gaan. Gelukkig hadden we videocamera en fototoestel in de aanslag en werd dit moment vereeuwigd op de gevoelige plaat (allez, op het digitale schijfje is dat tegenwoordig hè). Haar moves werden op luid applaus onthaald! We dansten ons allemaal in het zweet en het was eigenlijk al een hele tijd licht toen we neerploften op onze matjes en luchtmatrassen. ’t Was heel plezant geweest! Er zou wel elke week iemand mogen trouwen! (Of misschien moeten we gewoon elke week een themadag doen zonder dat er iemand trouwt…) J

 

(Allez, naar goeie gewoonte is mijn bericht weer erg lang geworden, dus het verslag van mijn tripje naar de ambassade van India zal voor een volgende keer zijn. Of gewoon voor helemaal nooit, want ’t is maar een saai verhaal.)

 

Edit: Oh ja, aan Heuvelmens in de minichat: ik heb helemaal niks met 'sierteeld' te maken. 't Is niet omdat er per ongeluk een sieraardbeitje mijn serre binnensneakt dat ik mij ga aansluiten bij de vakbond voor de 'sierteeld' hè. :-D Wel een hilarische vraag anders. Merci!

15:56 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

01-06-07

Stokje

Marleen gooide me een stokje toe: vijf dingen die jullie nog niet over me wisten. Ik denk dat ik me er gemakkelijk vanaf ga maken want ik heb geen zin in diepe filosofische overpeinzingen of andere dingen die veel moeite kosten:

 

  1. Ik had deze voormiddag ongelooflijk veel honger.
  2. Ik heb deze middag een martino gegeten.
  3. Ik heb eergisteren in elke arm een vaccinatie gekregen en nu doet de anti-tetanus-arm pijn.
  4. Morgen ga ik uit eten in Hasselt.
  5. Ik draag vandaag een rood truitje en een jeans.

 

Flauw van mij hè?

 

Sorry, Marleen.  

15:23 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-05-07

Hallo Kevin, hallo!

Bent gij nog kwaad, Kevin?

 

Nee, Kevin was niet kwaad. Nog niet, that is. Maar als ik niet rap opnieuw zou beginnen bloggen, dan zou hij het wel worden. Ik las het tussen de MSN-regels door.

 

Dus schrijven we nog maar eens iets. Hij heeft gelijk hoor, het is al veel te lang geleden. Iets houdt me tegen, maar ik weet niet wat. Niet dat ik wereldschokkende dingen te vertellen heb ofzo. Integendeel zelfs. Enkel een hoop onbenulligheden.

 

Zo lijk ik bijvoorbeeld idolen/bv's aan te trekken. Tot voor kort woonde ik in het dorp van Kate Ryan. Een paar maanden geleden verhuisden we naar een ander dorp en een andere provincie, zo ongeveer op het moment dat de nieuwe reeks van Idool van start ging. Ondertussen wonen we hier al een paar maanden, en de Idool-kandidaten hebben al serieus van tien kleine negertjes gedaan. En toen waren ze nog met twee... waaronder toch wel niet een ferme madam met een ferme stem uit ons eigenste boerenholleke zeker? Vorig jaar keken naar een - weliswaar ontgoochelende - halve finale van Eurosong op een groot scherm op de markt. Deze vrijdag kunnen de finale van Idool meemaken op een mega wit doek, hier vlakbij. Waar juist weet ik niet, maar vlakbij zal het in ieder geval zijn. Stap een kilometer in eender welke richting en je bent ons minideelgemeenteke al uit. Logica zou zeggen: op de markt, of op het kerkplein. Een markt hebben we hier echter niet. Een kerk wel, maar die staat gewoon naast de straat, niet op een plein. We gaan gewoon op het geluid af en dan vinden we het wel. Die tienduizenden schreeuwende Esther-fans, daar gaan we gewoon niet omheen kunnen.

 

En wat lees ik nu op Esther haar site? Dat ze haar eerste finaleliedje gewoonweg hier op een podium een paar honderd meter verder live gaat komen zingen en dan overgevlogen wordt met helikopter naar VTM om daar haar tweede nummer te doen. Sensatie! Het dorp barst nu al uit z'n voegen! Mijn favoriete frituur heeft zelfs een broodje Esther gecreëerd voor de gelegenheid. Slogan: Broodje Esther. Doet je zingen! (met de obligate muzieknoot erbij geschilderd).

 

Enfin, om het kort te houden: ik ben benieuwd wat dat allemaal gaat geven hier.

 

Maar ondertussen heb ik me toch wel weer ferm laten vangen hè. Het is echt een ramp. 'k Heb me weer laten vangen aan de chips. Ik wilde een zak zoute chips nemen voor mijn lief (hij moet er niet onder lijden dat ik minder chips wil eten). Hij lust graag zoute, en ik niet zo, dus dat was een veilige keuze. Maar wat zag mijn lodderig oog daar in het winkelrek? Een nieuwe soort Doritos? Met honing? Dat moest ik toch wel proeven. Neeeee!!! Jawel! Neeeee!! Jawel!!! Jawel dus!!! In de kar ermee. Thuisgekomen ligt die zak lekker te wezen op tafel. En moet ik dus wel proeven. Neeeee!!! Niet zo direct!!! Jawel!!! Neeee!!! Jawel!! Jawel dus!!! En hoe smaakt dat dan, Doritos met honing? Wel, eigenlijk smaakt het een beetje naar gebakken scampi's. Niet slecht... Maar volgende keer neem ik toch weer alleen een zak zoute chips mee... (Euh, zo tussen haakjes, chipsproducenten: ik heb een blog, en ik schrijf over chips, zelfs met merk en al erbij, krijg ik niet een paar gratis zakskens dan? :-) Ach nee, bespaar u de moeite, niemand leest me...)

 

Ik heb vorige zaterdag immers een nieuwe bikini gekocht. Mijn twee andere Banana Moons waren al jaren oud, en de elastieken van de schouderbandjes begonnen aan mijn lijf te kleven (door chloor??). Daarbij kwam nog dat ik van mijn ouders een cadeaubon had gekregen om te spenderen in de sjiekste lingerie- en badmodezaak van ’t dorp. De omstandigheden waren dus geknipt voor een bikinishopsessie. (Al haaaaat ik nog steeds shoppen en passen.) We stapten de winkel binnen en ik repte me recht naar het bikinirek. De mooiste die ik eruit haalde was… je raadt het nooit… weer een Banana Moon! ’t Is gewoon ‘mijn merk’, zou Boma zeggen. Eerst nog heel wat gepas en gedoe met een vriendelijke verkoopster, al kwamen haar vriendelijk bedoelde woorden niet altijd even goed over. ‘Wil je daar een pareo over passen?’ Euh, is er iets mis met mijn kont? ‘Nee, danku, gewoon bikini is goed.’ ‘Durf jij zo een drankje gaan halen als je op het strand ligt? Wil je er geen strandkleedje over? Nu ja, je hebt een mooi figuur hoor, we zien hier ergere dingen!’ Ergere dingen??? Dat impliceert dat ik al een beetje erg ben ofzo?? Seriously woman! Wat is er mis met mijn kont? Ik pas best nog netjes in een 38! 56 kilo voor 1m61 is bezwaarlijk dik te noemen! Gewoon de bikini will do, thank you!! En nee, niet die met het shortje, wel dat kleine broekje. (Want shortjes doen iets bredere heupen nog breder lijken you know…)

MiraKaena_ML

 

Nu ja, ergens moet ik misschien toch wel een heel klein beetje toegeven dat ik ergens wel een heel klein beetje snapte waar ze op aanstuurde. Echt dik ben ik niet, maar ‘k kan niet zeggen dat het allemaal nog zo strak zit als vijf jaar geleden. Hier en daar steekt een putje de kop op... euh... de kop in... euh... Dusseuh… thuisgekomen meteen MP3-speler uit een van de resterende verhuisdozen opgeduikeld en de podcasts van Start to Run met Evy Gruyaert er opgepleurd. Ja, ook ik val ten prooi aan de Evy-mania! Les 20 tot 27. Want lessen 1 tot 20 zijn voor wussies zeg ik u. Zondag met goede moed op pad. En jawel hoor, vier keer acht minuten gelopen zonder enig probleem! Toch niet slecht, al zeg ik het zelf! Mijn conditie goed ingeschat, en zo slecht is die dus nog niet… Nog zeven lessen te gaan en ik loop een half uur aan een stuk, en dat zou zo ongeveer 5 kilometer moeten zijn. Jesske kan fier op me zijn dat ik eindelijk de stap heb gezet. Met MP3-speler! Vandaag zelfs oplaadbare batterijen gekocht die erin passen om nooit zonder te moeten zitten. En de podcasts van 5 naar 15 kilometer lonken al! Dinsdag ga ik steppen, donderdag weer lopen met Evy. ’t Is echt leuk. Uptemponummers wanneer je moet lopen, Evy die komt zeggen ‘niet opgeven!’ net als je bijna wil opgeven, en wat zachtere muziek wanneer je mag wandelen. Zo wordt lopen een fluitje van een cent! ‘k Heb al gehoord dat velen het opgeven nog voor les 20. Die ben ik alvast voor geweest dan. Nè.

 

Nu is het alleen nog een kwestie van koffie door water te vervangen, minder alcohol te drinken… en van de naar-scampi-smakende-honing-Doritos af te blijven!!!! En laat dan de bikini maar komen!

 

En nu wilde ik nog iets schrijven over de verkiezingen, en over het fabuleuze Hotel Métropole in Brussel, maar ’t zal voorlopig wel weer volstaan om de stilte te breken zeker?

22:03 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-03-07

Koekje

Dit is toch wel een van de beste reclameslogans in jaaaaren:

 

'Geluk zit in een klein koekje.' (Jules Destrooper)

 

Ik begin spontaan te glimlachen als ik die slogan hoor. Gewoon omdat die goed gevonden is. Maarrrr, 't zijn dan wel heeel erg lekkere koekjes, toch koop ik ze niet. Te duur. 'k Ben een zuinig mens. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit gekocht heb omdat ik er een reclamespotje van zag. 'k Heb ook nog nooit Douwe Egberts-koffie gekocht. Hoewel ik de radiospotjes met de nog-niet-wakkere mensen die snakken naar een 'fokkietje' als ze willen 'uitketchen' echt wel megahilarisch vind.

 

Onlangs was ik in de Delhaize, en stond ik aan de kazenkoeltoog, en onbewust werd mijn blik naar de speciale display van Fagotin getrokken. Ik keek. Ik dacht: tiens, dat komt me bekend voor. Fagotin. Fagotin. Aah, jekkes, van die slechte reclame waar het gelip van de acteurs niet overeenkomt met het geluid. Nooit zal ik Fagotin kopen. Misschien wel lekkere kaas, maar slechte reclame. Ik zal ook nooit Leerdammer kaas kopen. Omdat een vrouw in een Leerdammerreclame (die met de hypnotiseur) zegt: "Tervergeefs". Terwijl in de Van Dale 'tevergeefs' staat. Daar kan ik dus niet tegen. Geen Leerdammer voor mij. Erg hè?

 

Reclamemakers, maak uw huiswerk! En overtuig deze zuinige dame eens om iets te kopen van een merk. Iets dat ik even goed en goedkoper kan kopen als ik het uit het onderste rek haal, het rek van de witte producten. Of iets dat ik misschien niet eens nodig heb. Komaan, ik daag u uit!

 

ps: En wat schuiven ze onder je neus na het posten van dit bericht? Reclame voor Douwe Egberts. Nee, mannen, dat pakt niet, 'k had het hier toch net geschreven? Toeval? Of niet...

22:54 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

21-02-07

Schorseneren

Ik ga sebiet voor het eerst in mijn leven schorseneren kuisen. Verse hè mensen, niet uit ne glazen bokaal. Ik heb daar al allerlei erge dingen over horen vertellen, en Google belooft me ook geen al te mooie vooruitzichten precies. Blijkbaar plakt het, moet ik handschoenen dragen, mag ik ze niet nat laten worden voor ik ze schil en nog een hoop maatregelen. 'k Heb geen keukenhandschoendingen in huis denk ik. Help. 't Schijnt dat de bijnaam van schorseneren 'huisvrouwenverdriet' is. Gelukkig ben ik geen huisvrouw. 't Zal nog wel meevallen dan zeker?

 

************************************

 

Wim Helsen is de beste.

 

_____________________________________

 

Nigel Williams is ook best leuk. En Kristel Zweers ook.

 

spiekbrief

 

 

 

 

 

 

 

 

Spiekbrief van Nigel Williams, van 't podium gepikt. Misschien wordt het ooit wel een relikwie. :-D

 

 

***************************************

 

*leest verder over schorseneren kuisen*

 

"Handschoenen die je gebruikt zijn niet meer proper te krijgen. Ik heb een speciale schorsenerenhandschoen, en het plaksel van drie jaar schorseneren hangt daaraan. 't Is waarlijk een bezienswaardigheid."

 

*krijgt nu toch echt wel schrik*

 

*stopt met lezen want anders geen eten vandaag*

 

____________________________________________

 

In het Noordstation wordt altijd muziek gedraaid. Om junkies weg te jagen. Ze kunnen niet tegen muziek naar 't schijnt. Daklozen kunnen daar duidelijk wel tegen. Ga maar eens kijken aan de uitgang 'Vooruitgangsstraat'. Daar is nog heel wat vooruitgang te boeken. En wat voor muziek draaien ze dan in het Noordstation? Een mix van Norah Jones en Beach Boys-achtige surfmuziek. (Ze hebben maar twee cd's).  Grappige combinatie vind ik.

 

***************************************

 

Wim Helsen is de beste.

 

_______________________________________

 

Voor de rest ook alles goed ja. En met u?

18:13 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

01-02-07

Appaus!!

Appaus voor de mama!! Ze mailde me gisteren dat ze nog twee tickets voor Wim Helsen op overschot heeft voor binnen een kleine twee weken.

 

Doet me eraan denken dat ik al een tijdje een postje wil schrijven over Wim Helsen. 'k Was er denk ik aan begonnen toen ze me om vijf voor acht belden met de vraag of ik om acht uur wilde komen quizzen. Morgen eens kijken of ik dat begin nog ergens terugvind op mijn computer thuis.

14:22 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Axelle Red

Vorige zaterdag begaven we ons naar Vorst-Nationaal voor het kerstcadeautje van Vriend. Ik had voor hem de nieuwe cd van Axelle Red (Jardin Secret) met daarin twee tickets voor het concert onder de boom gelegd.

 

Op het concert van de Beastie Boys (vorig jaar? Of twee jaar geleden?) kwamen we vrij laat aan. Met als gevolg dat het middenplein al stampvol stond, maar er wel nog veel zitplaatsen vrij waren. Ook nu kwamen we vrij laat aan, maar het omgekeerde was het geval: enkel op het middenplein was nog plaats.

 

Het concert begon met een reeks nummers van haar nieuwste cd, met tweetalige uitleg over haar inspiratie voor de teksten erbij. Aangezien Vriend de nieuwe cd alleen in de auto op weg naar het werk beluisterd had, was ik niet helemaal mee met de nieuwe nummers. Ik vreesde dan ook dat het voor mij een slecht concert geweest was toen Axelle het podium verliet. Maar één of twee nummers die ik kende?

 

Maar plots kwam ze het podium weer op, dit keer in een volledig witte outfit, waar ze de eerste helft nog volledig in het zwart gekleed was. A tâtons, Sensualité, Kennedy Boulevard, Le monde tourne mal, Parce que c'est toi, Pas maintenant... Alle nummers die ik wilde horen passeerden de revue. Af en toe moesten zowel ik als Vriend eens slikken om geen traantje weg te pinken van ontroering (vooral bij Parce que c'est toi en Pas maintenant).

 

Mijn verwachtingen werden absoluut overtroffen. 't Was dus zeker de moeite waard.

09:45 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

31-01-07

Pessimist wordt optimist

Leuke dingen die ik in het vooruitzicht hou:

 

- Nog eens gaan eten met Vriend en I en D in taverne P.

- Nog eens gaan eten met Vriend en I en D in taverne H.

- Nog eens gaan eten bij de Mexicaan in Hasselt.

- Nog eens een avondje naar het Aquapaleis.

- Comedyding en optreden van Mira in Mol in februari.

- De lente in het algemeen.

- De zomer in het algemeen (en de zomer op ons kersvers gazon in de schaduw van de oude notenboom in het bijzonder).

- Nog heel wat verlofdagen die ik kan opnemen.

- Groot verlof met een reisje, waarschijnlijk in juni, mogelijk naar Frankrijk, Spanje, Italië of Kroatië. Alle andere landen van de wereld blijven ook een optie. :-)

- Veel dingen samen met Vriend doen.

- Terrasjes, fietstochtjes met terrasjes, wandelingen met terrasjes...

- En veel andere leuke dingen...

 

ps: Dit was de eerste 'geplande' post: 's middags geschreven en 's namiddags pas gepost, en dat alles automatisch.

15:00 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kunnen

Geen goeie voornemens maken, en ze toch uitvoeren: da's kunnen. 'k Had me niet voorgenomen opnieuw te beginnen met sport, na anderhalf jaar niets gedaan te hebben. Maar toch ben ik al drie weken na elkaar naar de step aerobics gegaan. Da's kunnen hè?

 

Gisteren herkende ik op de step zelfs een blogster zonder dat zij mij herkende. Da's kunnen hè?  

 

Als ze volgende week ook komt, ga ik toch eens naar haar zwaaien. Want ik ben nu al zo lang een mysterie voor haar. :-D

12:55 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-01-07

Quiz

Vorige week vrijdag werd ik om vijf voor acht opgebeld: 'Wij zitten hier met twee in een quizploeg, en al die andere ploegen zijn met zes. Kom je niet helpen? Rap, want 't begint om acht uur.'

 

Dus Liza springt op haar fiets, en quizt en quizt, in een ploegje dat maar half zo groot is als al de andere ploegen.

 

En toch haalden we de eerste prijs bij de damesploegen. We waren dan ook met drie donkerbruine brunettes, die de ploegen met zes blondjes makkelijk versloegen.

 

14:01 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Piet

'k Kan er niet tegen als Piet Huysentruyt met zijn ogen rolt als hij mensen gaat helpen koken bij hen thuis.

 

En toch laat ik S.O.S. Piet altijd opstaan als ik er voorbij zap.

 

Ik erger me graag.

13:54 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-01-07

In de fleur van ons leven

Een week na de verhuis hadden we vloerverwarming op aardgas, een paar dagen later kabeltelevisie, en sinds vandaag hebben we dus ook internet! Leve Belgacom dat zich aan de beloofde activatiedatum hield en ook netjes liet weten wanneer de aansluiting gebeurd was. En leve mijn Vriendje die zo multifunctioneel is dat hij niet enkel vloeiend zes talen spreekt, zeer goed met de auto kan rijden, kennis heeft van automechaniek, een zeer leuk gevoel voor humor heeft, er fantastisch goed uitziet, altijd lekker ruikt, water- en elektriciteits- en vloerverwarmingsleidingen kan leggen, parket kan verlijmen, gasketels en keukens kan installeren, maar ook nog eens op een hip en een wip dat geactiveerde internet draadloos installeert op twee computers nog voor ik de tijd heb gehad om thuis te komen. Is dat niet ronduit geweldig? Ik vind van wel.

 

En hij heeft dan nog goede smaak ook. En dan doel ik niet in eerste instantie op mezelf. J Zo zijn we niet, hè. Nee, hij kleedt zich goed, bijvoorbeeld, zonder dat hij daarbij hulp nodig heeft van mij of zijn mama. Ik heb zelf slechte kledingsmaak, dus het is eerder hij die mijn helpt, dan omgekeerd. En hij luistert naar goede muziek. Daar wou ik het even over hebben. Vorige week kocht hij de cd van Mira: ‘In de daluren’. Ik dacht: ach, zomaar een zangeresje. Maar begin deze week vergat Vriend zijn cd in mijn cd-speler. ‘Toch maar eens luisteren’, dacht ik. Je weet maar nooit hè. En wow, of ik geluisterd heb. Ze heeft het allemaal: een mooie stem, mooie uitspraak ( niet té AN en niet té plat), en vooral: prachtige teksten, zowel qua vorm als inhoud. Niet meteen iets dat veel mannen zouden kopen denk ik. Maar de mijne dus wel. En daar ben ik blij om. Liever een fan van Mira en Axelle Red, dan ene in ne uitgebouwde Twingo waar Tuning Beats volume 9 uit de subwoofers knallen. Just my two cents… (and no offense naar de tuners, vlammen op autodeuren vind ik wel leuk bijvoorbeeld).   

 

Voor wie Mira nog niet ontdekt heeft, hier de tekst die ik voorlopig het mooist vind (na de cd één keer gehoord te hebben).

 

In De Fleur

Ik ben in de fleur van mijn leven
Dit zijn de dagen
Mij hoort ge ni klagen, nee nee
Want alles kan in dezen tijd
Genen tijd te verliezen
Ge moet alleen kunnen kiezen.

 

Ik wacht op u, gij wacht op mij
Wij zitten in onze wachttijd
Ik heb nog wat dromen
En als ik straks mijn boontjes dop
Zal ik ze uit laten komen

 

Toen ons moeder zo oud was als ik
Werd ze door 't leven al verstikt
Ze was al bezig aan haar tweede
Papflessen en pampers
Ni kunnen studeren

 

In de fleur van het leven...

 

Ben ik homo- bi of a- seksueel
In mijn diepste dromen een transseksueel
Ons vader zegt 'denkt daar goed over na
Ge moet ni bang zijn
Eender wa wij zien u graag'

 

Ik moet dringend ergens nen berg gaan beklimmen
Of aan een stuk of twintig losse relaties beginnen
Want anders kruip ik in mijn kist
Met het jammerlijk gevoel
Dat ik iets heb gemist

 

In de fleur van mijn leven...

 

En misschien is uwen droom
Uwen droom toch ni.
Ge had het maar gedroomd
Ge had het maar gedroomd
Ge staat daar op de top van de Mount Everest
En het uitzicht is wel schoon
Op z'n minst toch ongewoon
Maar ge hebt geen gevoel meer in uw tenen
En ge staat daar bovenal
Op uwen allenen

 

In de fleur van uw leven...

 

Toch mooi, niet? Ik hoor veel mensen grote plannen maken, reizen, het geluk ver buiten België gaan zoeken. Ik weet dat sommigen die hier komen lezen zich erin herkennen. En mensen met grote plannen praten vaak alleen over de fijne kanten van die grote plannen. Terwijl het toch allemaal niet zo superfijn meer is als ge daar op uwen allenen staat, met geen gevoel meer in uw tenen. ‘k Heb het ook gedaan hoor, die grote plannen. Ze gemaakt en uitgevoerd. En weet dus als geen ander dat er naast de fijne kanten (die er wel degelijk zijn natuurlijk) ook minder fijne kanten zitten. Aan alles. Het mag van mij hoor, grote plannen maken. Maar ik voor mezelf ben even blij als ze niet gemaakt worden. Mijn geluk ligt niet op de top van de Mount Everest. Eerder in de kleine dingen.

 

*stopt voor het melig wordt*

 

Te veel mensen denken dat het geluk op de top van de Mount Everest ligt. Ik hoop voor hen dat ze het ooit mogen vinden in de kleine dingen.

 

Als ik mensen geprikkeld heb met deze tekst: hier staan er meer.

18:25 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

18-01-07

Drafts

'k Heb het blogvirus precies ineens terug te pakken. 'k Heb al één schrijfseltje (bijna) klaarstaan om te posten en het volgende zit er al aan te komen. Drafts moet je dat noemen in de hippe internetwereld van tegenwoordig, geloof ik. 'k Ben eens benieuwd hoe lang het gaat duren eer ik genezen zal zijn van het virus...

 

*begint naarstig aan tweede draft te schrijven*

19:36 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Over het weer

Jawaddedadde, zou ik zo zeggen. Dat is niet owkidowkie pianissimokeej!

 

Doet toch wel een beetje vies als je in zo'n hoge glazen kast van 22 verdiepen zit. 'k Zal maar rap naar huis vertrekken. Liefst met de trein en niet al vliegend.

 

Het straatje hier om de hoek is nochtans een vreselijk tochtgat (Solvaystraat/Solvayplein (?) vlakbij station Brussel-Noord). Zelfs als het nergens anders waait, vlieg je daar dagelijks bijna tegen de vlakte. Als je wind-op hebt, kan je 45 graden voorover gaan hangen. Heb je wind mee, dan vliegen je benen afwisselend vooruit al naargelang je ze van de grond durft heffen. Komt iemand van jullie daar soms langs? Ook al gemerkt? 't Gaat maar om een goeie honderd meter waar het fenomeen zich voordoet (tussen de Koning Albert II-laan en het station)... Zeer vreemd fenomeen is dat. Het ligt waarschijnlijk aan de inplanting van de gebouwen daar, maar dan zou ik het eerder verwachten op die lange Koning Albert II-laan zelf...

 

Update: ben veilig thuis geraakt.

 

@ Miss Abnormalia: 'k moet na dat lange stuk met de trein noodgedwongen ook altijd nog een kwartier met de auto. Was best gevaarlijk: enerzijds stukken door het bos waar om de haverklap wel een tak met een luide knal op je voorruit terechtkomt (verschietachtig!), en af en toe plots een kaal open stuk tussen weilanden waar de wind vrij spel heeft op de hoge flanken van mijn monovolume. Ik klemde mijn knuistjes rond het stuur tot ze er wit van zagen. ‘k Heb gelezen wat jou overkwam. Dat was niet echt om mee te lachen, om het zo te zeggen…

@ Patricia: hier in mijn oude huisje rammelen de rolluiken er ook op los hoor. En ’t is een open bebouwing met enkel links en rechts buren. Dus de wind vliegt hier rond de vier gevels, van tussen de zerken op het kerkhof aan onze voordeur, naar de velden die zich een kilometer ver achter het huis uitstrekken.

 

De plastic plaat waarmee we ons keldergat afdekken ligt normaal vast onder vier bakstenen. ‘k Ben er net nog maar een stuk of zes gaan bij op leggen. We hoorden onze buurman kloppen en doen. Even een kijkje gaan nemen, en blijkbaar heeft hij zijn vrij recente houten omheining versterkt langs onze kant. Vriend zette onlangs zijn auto’s naast dat hek, en Buurman is bang dat de wind zijn omheining tegen de auto’s omblaast denk ik… Tja, better safe than sorry zeker?

16:01 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-01-07

Stil hè?

Stil hier hè?

 

 

Ik vind het ook.

 

 

Maar ik vind het eigenlijk niet zo erg. ’t Is maar een blog, nietwaar?

 

Waar ik mee bezig geweest ben de afgelopen weken?

 

-         Het eerste échte trouwfeest van een vriendin gevierd. (Met echt bedoel ik: met trouwjurk en bloemen en ringen en een slechte DJ en veel lekker eten en drinken.) Binnen een paar maand bevalt ze en even daarna trouwt de tweede vriendin, en zelfs voor de tweede keer, zij het dan met dezelfde man (vorig jaar administratief voor de gemeente, nu voor de kerk met feest en alles erop en eraan). Goei vooruitzichten dus.

 

-         Twee keer Kerst gevierd bij mijn ouders (moederskant en vaderskant), tussendoor eigenhandig samen met Vriend in twee dagen parket leggen (massieve Franse eik), op twee dagen inpakken, verhuizen en een huis en een appartement kuisen, en dan in één trek door ook nog maar fijn nieuwjaar gaan vieren met vrienden.

 

-         Een maand lang gasleverancier Essent achter de veren gezeten om dan na een maand klant te zijn nog steeds een week zonder verwarming en warm water te zitten. (!!!) Geen aanrader dus, die Essent. (In het kort: we gaan een contract aan en krijgen klantnummer en horen dan drie weken niets, dus denken dat alles in orde is. Willen we de gasmeter laten openzetten, horen we dat er allerlei gegevens ontbreken en dat we ondanks dat klantnummer nog geen volwaardige klant zijn. Achter die gegevens werd nochtans niet gevraagd, die moesten we uit eigen beweging doorgeven. Tot vier maal toe kregen we verkeerde documenten toegestuurd (telkens met een dag of zes en veel ergernis en hartkloppingen ertussen), waar deze gegevens niet konden op ingevuld worden. Dan kregen we twee keer de juiste documenten per email opgestuurd. Na onze fax werden we drie dagen na mekaar opgebeld om te zeggen dat de fax ontvangen was. (!!!) Na weken miserie werd eindelijk de gasmeter geopend, en na een week in ons lekker warme huisje, krijgen we opnieuw de procedure opgestuurd (dit maal per post) die beschrijft wat we moeten doen om de gasmeter de laten openzetten. Nogmaals: geen aanrader dus, die Essent. Hopelijk gaan ze nu ook niet elke maand drie maal factureren.

 

-         Ik deed er 1u45min over om zelfs maar aan de beurt te geraken in de Belgacom shop in de hoofdzetel van Belgacom, om dan te horen te krijgen dat ze aan mijn situatie niet goed aan uit kunnen. Mijn situatie aan drie medewerkers uitgelegd, zonder resultaat, want twee dagen later een vierde medewerker aan de lijn, die het dan gelukkig wel snapte. Binnen een paar dagen hebben we thuis in het huis waarschijnlijk hopelijk internet.

 

-         Nooit gedacht zo blij te zijn dat we weg zijn uit het appartement. Gewoonweg het gevoel van niet afhankelijk te zijn van een huisbaas voelt lekker vrij. Het idee dat het huurgeld nu ook wegvalt na meer dan een jaar huur + afbetaling te betalen is ook fijn. J

 

-         Aansluitend bij het vorige puntje: ook nooit gedacht zo blij te zijn met het zicht op groen, ruimte, lucht, sterren, de maan, vogels en vliegtuigen die witte strepen trekken in de sinds twee dagen blauwe lucht. Leve onze grote terrasdeuren achteraan het huis! Zo blij dat we dat raam vergroot hebben! Ik wist wel dat ik dat ruimtegevoel miste in het appartement (‘k ben immers opgegroeid in ’t groen), maar zo hard, dat had ik niet verwacht. In het appartement hadden we uitzicht aan twee kanten. 1. Op een bakstenen muur en mensen die over de oprit naar de koer met garages wandelden (en en passant een blik bij ons binnenwierpen als we de gordijnen niet sloten). 2. Geparkeerde auto’s op één meter van ons raam en aan de overkant van de straat een aftandse gevel van een druilerig donker seventies appartementsblok. In het huis doe ik niets anders dan dag en nacht uit het grote raam kijken en naar de flakkerende vlammetjes achter het raampje van de kachel. De tv en het computerscherm zijn er niks tegen. Als ik in mijn zetel zit voel ik me helemaal Martha Stewart Country Living. Ofzoiets.  

 

-         Nu we niet meer dubbel betalen om te wonen, kijken we maar meteen uit naar een nieuwe auto voor Vriend. Deze *klik* is een grote kanshebber. ’t Zou de eerste eigen NIEUWE wagen zijn na 12 jaren van youngtimers (of gewoonweg oude tweedehandse dingetjes), oldtimers en bedrijfswagens. We hebben ons alvast opgegeven voor een testritje een van de komende weken bij ons in de buurt. 't Zal me benieuwen.

 

-         Dat inschrijven voor een testrit deden we gisteren op het autosalon. Vriend staat er beroepshalve vier dagen lang in een van de paleizen, en ik slaagde er gisterenavond in binnen te sneaken zonder te betalen. Vriend was zijn gsm thuis vergeten, en na drie parlés (NL-FR) afgestoken te hebben tegen verschillende securitymannen aan verschillende ingangen, trof ik een schappelijke oudere heer die me zondermeer wilde binnenlaten. ’t Was tenslotte een half uur voor sluitingstijd en ik heb nu niet meteen het profiel om mezelf voor een half uur proberen gratis binnen te smokkelen op de truckersafdeling… :-S

 

-         Na het sluitingsuur van het autosalon pikten we een couscousgraantje mee in de Kasbah, en lieten we de laatste metro vertrekken terwijl Babel nog aan het spelen was in UGC De Brouckère. Een dure taxirit later waren we in het hotelletje aan Brussels Expo… De tramrit van de Heizel naar mijn werkplek aan het Noordstation duur ongeveer even lang als de verplaatsing van het grensgebied Antwerpen-Limburg naar Brussel. En ja, ik weet het, de metro is sneller. Maar sightseeing lukt zoveel beter op een tram. J

 

-         Vanmorgen riep onze secretaresse me: kom eens kiezen wat jij vanmiddag wil eten! Ik had geen idee waarover ze het had. Tot mijn euro viel dat we vandaag uit eten gingen voor ons nieuwjaarsetentje. Aanrader: Ricotta & Parmesan .

 

En nog vanalles. Teveel om hier allemaal neer te schrijven. Maar allemaal leuk. Zijn jullie dan weer gerustgesteld? Ah nee, waarschijnlijk maakte niemand zich zelfs druk over mijn afwezigheid. J

 

’t Is maar een blog, ’t is maar een blog…

15:54 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-12-06

Rare-dingen-stokje

Ik kreeg van Lilimoen het rare-dingen-stokje. Begin deze week al. Ik zag het in eerste instantie niet echt zitten. Ik wist niet echt wat ik moest antwoorden. En tegelijk zoveel. Het heeft een hele week door mijn kop gespookt, en 'k ga er nu toch maar iets over schrijven, om Lilimoen niet teleur te stellen. Here we go:

 

1 Toen ik een jaar of vijftien, zestien was, sprak ik wel Nederlands met de mensen hier in Vlaanderen, maar DACHT ik altijd in het Engels. Waarom weet ik niet. Ik zal dat stoer gevonden hebben zeker?

 

2 Toen ik nog net iets jonger was, een jaar of dertien, veertien, was ik helemaal gek van MTV. Heelder dagen keek ik naar MTV. Ik was zo gek van MTV dat ik ooit een pak wit papier pakte, en op zo'n 100 bladen in het groot het logo van MTV tekende, in alle mogelijke kleurencombinaties. En daar heb ik toen mijn kamer mee behangen. Dus geen posters van Brad Pitt of Johnny Depp of Kurt Cobain. Nee, alleen zelf getekende logo's van MTV.

 

3 Ik vind trouwens Brad Pitt en Johnny Depp helemaal niet zo speciaal. Ik kan die twee trouwens moeilijk uit elkaar houden als ze niet in een context van een film staan. En dan nog. Mannen denken altijd maar dat alle vrouwen op Brad Pitt vallen. Ik niet. Ik vond Warre Borghmans in Het Eiland wel sexy. Dat kan ook wel tellen als rariteit denk ik. Niet dat ik daarom op Warre Borgmans-types val. 'k Heb niet echt een type denk ik. 'k Sta daar nooit echt bij stil. Maar 'k zal het nu voor de gelegenheid eens even doen. Mijn type kan even goed een Tyson Beckford zijn. Da's al iets heel anders. Erik Van Looy is ook wel een leuke man. 'k Heb dus eigenlijk niet echt een type denk ik. :-D Misschien iets om toch nog eens verder over na te denken. :-D

 

4 Amai, zes rare dingen over jezelf vertellen is wel veel... Enfin. Vaak strijk ik met een haarlok (een van mijn eigen haarlokken voor de duidelijkheid) langs mijn lippen als ik zit na te denken of als ik een beetje zenuwachtig ben. Dat stimuleert het nadenken, denk ik, en kalmeert. Een verklaring? Freud, orale fase, anyone? 'k Heb geen idee...

 

5 Luchtboksen helpt ook tegen zenuwen of als oppepper. Zeg dat ik het gezegd hebt. Try this only at home.

 

6 En nog een leuke om mee af te sluiten. In de lagere school was ik bij de keurgroep van de turnkring. Dat wil zeggen dat ik thuis in de living ook constant zat te turnen. Handstand was de meest geschikte oefening om in de living uit te voeren. In een variant leunde ik daarbij met mijn hoofd op de zitplaats van de fauteuil, en soms liet ik me dan doorrollen tot ik met mijn rug op de zitplaats lag, mijn hoofd en armen waar mijn voeten moesten zijn, en mijn benen omhoog in de lucht tegen de rugleuning aan. Vaak bleef ik gewoon zo liggen en keek ik ondersteboven tv. Soms keek ik ook tv vanuit kopstand. Onbewuste spontane yoga, nog voor ik van dat woord gehoord had.

09:31 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-12-06

Protonlader

Vandaag laadde ik mijn Proton-kaart op. Na het herladen verscheen op het scherm:

 

"vervalt 13.21.60"

 

Ik dacht: is mijn kaart nog geldig tot 2060? En kan dat machien in de toekomst kijken dat die kan zien dat er tegen dan 21 maanden in een jaar zijn?

 

Na even disussiëren met de collega's en nakijken op de kaart, bleek deze op 31.12.06 te vervallen. De cijfertjes stonden dus in de verkeerde volgorde. Maar wel op een vreemde manier.

 

Vreemde Protonlader...

18:44 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-11-06

Ironie in de gazet

"Lore en Tom verzoeken de pers om deze privé-aangelegenheid buiten de media-aandacht te houden."

 

ps: Eigenlijk lees ik dagelijks vreemde stoten in de krant. Of dingen die tot nadenken stemmen. 'k Zou wat vaker moeten komen posten... I know...

22:42 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-11-06

Achtervolging

Dan wil een mens na een fijne film op een zaterdagnacht om één uur van de cinema naar huis rijden, dan sjeest er een of andere halfgekke gangster door het rood terwijl wij al in eerste aan het schakelen waren om door het net-groen-geworden licht te rijden.

 

Quote HLN

Auto over de kop na kilometers lange achtervolging

De lokale politie van Sint-Truiden heeft in de nacht van zaterdag op zondag een man opgepakt na een kilometers lange achtervolging. Een agent raakte daarbij lichtgewond.

De politie wilde de dertiger uit Sint-Truiden controleren omdat hij geen voorrang van rechts had verleend, maar de chauffeur reed weg. Er ontstond een lange achtervolging via Beringen en Halen.

Onderweg lapte de man alle verkeersregels en wegcodes aan zijn laars. Uiteindelijk werd hij in Diest onderschept nadat hij met zijn wagen over de kop was gegaan.

Tien opgeroepen politieploegen namen aan de achtervolging deel. In het voertuig van de chauffeur vonden de agenten munitie. De politieman die de Truienaar arresteerde, raakte lichtgewond.

De man is gekend in het politiemilieu. Volgens het parket van Hasselt liep hij in het verleden al veroordelingen op. Zijn straffen zat hij uit.

De verdachte is zondag voor de onderzoeksrechter in Hasselt verschenen. (belga)

Unquote HLN

 

Ja, man, dat was nog eens een avontuur. Het licht springt op groen, en we willen doorrijden. Gelukkig is onze vriendin een rustige chauffeur die niet al te snel optrekt, of anders hadden we een door-het-rood-rijdende gangster in onze flank gehad. Of een van die tien zenuwachtige halvelings uitgeputte politieteams die de kerel achternazaten, net als de gangster hemzelve ook regelmatig de witte lijn overschrijdend... Wij troffen de karavaan net voor het over-de-kop-gaan… Mja, het licht had maar eens twee seconden vroeger op groen moeten springen. Of de gangster had maar eens 140 in plaats van 130 moeten rijden waar hij maar 50 mag. En dan had ik dit misschien niet meer geschreven…  

 

*speelt dramaqueen*

 

ps: Kent u de url van het hulpdienstenforum?

18:25 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-10-06

Gekken!

Vanochtend noodgedwongen met de auto naar het werk. Ik moet vanavond naar Gent, en denk daar later te blijven dan kwart voor tien, het uur van de laatste trein terug. Mijn vertrekuur was hetzelfde als wanneer ik de trein neem. Met wat geluk heb je op dat uur niet te veel file en lukt de rit in drie kwartiertjes of een uur.

 

Maar met wat pech sta je in Holsbeek al zo goed als stil. En als er dan een accident gebeurt op die leuke aansluiting van de E314 op de E40 sta je zeker stil. Enfin, stil is veel gezegd. Je kruipt aan 15 km/u voort, omsingeld door vertegenwoordigers, net in pak en das gestoken. Standaard komen ze in een break, of het nu een BMW, Mercedes, Toyota of Citroën is. Af en toe zit er ook eentje in een SUV (en die komen dan weer standaard zonder pinkers). Iedereen zit een beetje rond zich te kijken. Voor ons een onmetelijk lint van rode lichten. De verkoper met het lichtblauwe hemd in de lichtgrijze metallic stationwagon naast me kijkt me aan.

 

De radio zingt: “… we’re one but we’re not the same…”

 

Van secretaresse tot directeur, allemaal gelijk voor de wet van de file, wie of wat je ook bent.

 

Na zo’n twee uur aanschuiven bereik ik eindelijk de tunnels van Brussel. Na het vagevuur van het Schumanrondpunt doemt de hel van de Wetstraat weer voor me op. Ik blijf te lang op de rechterrijstrook, en zie me op het eind gedwongen naar rechts te draaien, terwijl ik eigenlijk rechtdoor moest. Ik had gegokt dat zowel ‘rechtdoor’ als ‘naar rechts’ nog opties waren aan het eind van de strook. Die pijlen ‘verplicht naar rechts’ staan er ook hooguit tien meter voor het kruispunt. Kunnen ze die daar niet een paar honderd meter vroeger in de straat verven?  

 

Ik duik een paar tunnels in, Hermine van de GPS wordt gek. ‘k Moet ergens van die ring af voor ik aan de basiliek van Koekelberg kom, want die zie ik in de verte al opduiken.

 

De radio zingt: “… vraag me niet … waar de weg is … want iedereen … is de weg kwijt…”

 

Wonder boven wonder geraak ik zonder GPS op een plekje waar ik mijn weg een beetje ken. Het Rogierplein. Op een of andere manier geraak ik, na wat gewring op dat vals rond punt van de ‘Noord Ruimte/Espace Nord’ (wat een vreemde naam), op het Brouckèreplein. Dit is een goeie oefening in rijden in de stad. Zes auto’s staan voor me aan het rode licht om naar links af te slaan. Vier rode lichten en vele lange minuten later zit ik eindelijk in de laatste rechte lijn naar kantoor.

 

De radio zingt: “… it’s been seven hours and fifteen days…”

 

Nee, zo lang ben ik niet onderweg geweest. Maar toch een mooie twee uur en half, in plaats van het ‘normale’ kleine uurtje. Zonder mijn ‘omweggetje’ was het nog twee uur en tien minuten geweest. Dat belooft voor straks, voor het traject Brussel-Gent aan de vooravond van een vakantie die velen aan de zee zullen willen doorbrengen…

 

’t Zijn gekken die dit elke dag doen. Gekken zeg ik u!

 

Update: en in de namiddag verschijnt dan in de gazet dat er wel meer mensen hun mentale/fysieke gezondheid verliezen in de file... 't Waren die die met hun zessen op elkaar gebotst waren die mij vanmorgen ophielden...

 

E40 afgesloten Haasrode na botsing (Nieuwsblad online 27/10/06)

HAASRODE - De E40-autosnelweg tussen Luik en Brussel is ter hoogte van Haasrode volledig afgesloten na een aanrijding tussen drie vrachtwagens. Een ervan is een tankwagen geladen met een zeer ontvlambaar product, die is lek geslagen.

Het goedje moet volledig overgepompt worden voor de tankwagen kan getakeld worden. Tot zolang blijft de E40 in de richting van Brussel afgesloten. De verkeershinder kan dus nog een heel tijd aanhouden, meldt de verkeerspolitie.

Het verkeer kan de snelweg verlaten via de afrit Haasrode (afrit 23) en de E40 terug oprijden via de oprit. Wie vanuit Luik vertrekt, kan ook de E42 volgen naar Namen en daar de E411 naar Brussel nemen.

Bertem

Het ongeval gebeurde in de staart van een file die veroorzaakt was door een eerder ongeval op de E40, in Bertem. Daar was in de ochtendspits een bestuurder onwel geworden achter het stuur. Hij veroorzaakte een aanrijding tussen zes personenwagens en een vrachtwagen. In Bertem waren drie rijstroken versperd wat een file gaf die tot voorbij Haasrode reikte.

Net toen in Bertem de rijbaan was vrijgemaakt en het verkeer weer op gang kwam, botsten in Haasrode drie vrachtwagens in de staart van de file. De bestuurder van een van de voertuigen raakte zwaargewond en moest door de brandweer bevrijd worden. Hij is in kritieke toestand overgebracht naar het ziekenhuis.

 

Update 2: vanmiddag lag er aan het station een manager/vertegenwoordiger-type in krijtstrepen pak op de grond met een zuurstofmasker op zijn snoet. Volgens mij is er meer stress op weg naar en in onze hoofdstad dan goed voor ons is...

10:01 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11-10-06

Parkeren

Dit jaar mocht ik voor de derde keer gaan stemmen. Of voor de vierde keer. Ik wil het kwijt zijn. De vorige keren was ik vrij overtuigd van mijn keuze, en moest ik er niet over nadenken. Dit jaar wist ik het helemaal niet goed. Eén partij was uitgesloten, maar al de rest leek me redelijk één pot nat. Wel een positieve pot nat. Ik wist het dus echt niet. Er kwamen wel een paar mensen op die ik vaagweg kende, maar waar ik niet per sé op wilde stemmen, dus dat hielp ook al niet. Ik bleef twijfelen en was te lui om een programma vast te nemen. Misschien niet te lui, maar te bevooroordeeld: in zo'n kleine gemeente als de onze staan alle democratische partijen volgens mij voor gelijkaardige dingen: meer fietspaden, goed onderhouden wegen, meer groen, deftig onderwijs bladiebla. Als ik nu in een stad als Antwerpen of Mechelen zou wonen, dan zou ik wel de moeite nemen om langer na te denken. Ik heb het gevoel dat er in een grote stad meer op het spel staat. Ik stem ook niet zomaar voor een vrouw of een allochtoon. Ik stem liefst voor een capabel iemand, en dan maakt het niet uit of die man, vrouw, allochtoon of alien is.

 

In onze gemeente kwamen volgende partijen op: SP.a, VLD, CD&V en Vlaams Belang. Ik had dus keuze uit drie partijen. ;-) Ik wist niet wat te doen, ik wist het niet, ik wist het niet. Tot de zaterdag voor de verkiezingen. Ik wandelde nietsvermoedend door het centrum van ons dorp, toen ik plots vriendelijk begroet werd door een kopstuk van een van die drie partijen. Zonder daarbij een standaard programmapraatje in de maag gesplitst te krijgen. Ik wist dat hij in de gemeente verantwoordelijk is/was voor jeugdzaken en speelpleintjes. Ik ben de jeugd natuurlijk wel al een beetje ontgroeid. En ik heb geen kinderen. Ik ben zo'n mens zonder gemeentelijke behoeftes (of hoe noem je zoiets?), vrees ik. Maar op vlak van jeugd en speelpleintjes zit het in onze gemeente wel snor. Ok, die kerel dan maar, dacht ik. En zo geschiedde in het stemhokje.

 

Gisteren kwam ik thuis van het werk. Ik woon in een straat vol appartementen. Appartementen waar meestal een garage bijhoort. Maar veel gezinnen/koppels hebben twee of meer auto's. Dus zijn de schaarse parkeerplaatsen in onze straat ook vaak allemaal al ingenomen wanneer ik thuiskom. Gelukkig zie ik in de verte een man zijn dikke Mercedes openknippen met de afstandsbediening. Dus ik denk: ik rij een blokje rond, en dan neem ik het plaatsje dat hij nu gaat vrijmaken. Zo gedacht, zo gedaan. Ik rij een blokje rond en zie dat de Mercedes er nog steeds staat, weliswaar al met draaiende motor en aangestoken lichten. Ik denk: ah, hij heeft wat tijd nodig gehad om zijn gordel aan te trekken enzo, en wacht nu tot het voorbijrijdend verkeer hem de weg laat oprijden. Dus ik vertraag en doe teken dat hij de parkeerplaats mag verlaten. Maar dat doet hij niet. Ik rij dichterbij en wordt vriendelijk gegroet... door die kerel waar ik op gestemd heb, nog druk aan het telefoneren!

 

Awel hè, volgende keer stem ik opnieuw voor mijn 'oude' partij, en dan zoek ik op die lijst wel iemand die voor meer parkeerplaatsen ijvert!

 

:-D

19:09 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-09-06

Kijk eens rechts!

Links!

15:38 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Trivialiteit

Als ik de punten van de langste lokken van mijn haar vastneem, kan ik mijn armen boven mijn hoofd strekken, zo lang is mijn haar.

 

Lang hè?

 

En kijk nu al die mensen met lang haar proberen of ze dat ook kunnen...

13:56 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

04-09-06

BBQ in augustus

(Zeer korte inhoud van weekends 11-12 augustus en 26-27 augustus. Veel te laat, maar voor de vorm toch nog snel posten...)

 

De Antilliaanse Feesten (11-12 augustus) waren heel plezant. In tegenstelling tot quasi alle andere dagen van augustus tot nu toe, waren de weergoden ons dat weekend gunstig gezind. Warm was het niet, maar wel droog. Daar waren we al heel content mee. Vrijdag hebben we achtereenvolgens Aptijt, Triple Kay, Orishas en Magic System gezien. Enkel die laatsten vond ik iets minder. De drie eersten waren stuk voor stuk toppers. Van zaterdag onthou ik BMW, Magia Caribena, Krezi Mizik en Jerry Rivera, waarvan vooral BMW zal nablijven. De caipirinha’s waren nog steeds gemaakt volgens hetzelfde recept als altijd. Volgens mij het strafste recept van Vlaanderen, maar lekker, lekker!!De camping was weer zeer gezellig zoals elk jaar. En zoals elk jaar werden we door onze (dit keer Brusselse) buren uitgelachen met onze Aldi-pizza op de barbecue. En zoals elk jaar stoppen ze met lachen als ze mogen proeven. Dan willen ze ook een stuk! J (Proberen mensen, pizza op de barbecue…)

 

Het weekend van 26 augustus twee keer gebarbecued. Zaterdag op een housewarming op Linkeroever in Antwerpen (inclusief pingpongpartijtjes) en zondag in ons eigen hometown ten voordele van een of andere harmonie. Wederom hebben we het droog kunnen houden. Niet te geloven dat we in augustus vier keer gebarbecued hebben zonder nat worden. Wie doet ons dat na?

 

11:51 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

En in Gent

Twee weken geleden was ik voor het werk in Gent. Gent-Dampoort meerbepaald. Voor mijn werk moet ik me geregeld verplaatsen naar steden als Leuven, Antwerpen, Gent of Hasselt, en meestal doe ik dit per trein. Omdat je naar grote steden goede treinverbindingen en files op de snelweg hebt, leg ik die trajecten meestal per trein af. Soms heb ik bij aankomst in het station nog een half uur over om één kilometer te voet af te leggen naar de plek van mijn bestemming. Tijd genoeg om op ’t gemakske te wandelen en onbekende buurten te verkennen met de ogen. Gent-Dampoort ziet er niet overal even vrolijk uit. Hier en daar wel leuke huisjes met potentieel, maar ze kunnen wel een likje verf en ander onderhoud gebruiken. Ironisch genoeg wandelde ik daar langs straten als de Metselaarsstraat en de Stukwerkersstraat. Ja, ze hebben daar nog wat werk, de metselaars en de stukwerkers.

 

Op de terugweg naar Station Dampoort kwam ik in een wolkbreuk terecht. Ik had een paraplu bij, maar die deed niet veel af. In een mum van tijd waren mijn schoenen, sokken en de onderste helft van mijn broekspijpen doorweekt. Ik probeerde een beetje te schuilen onder de dakoversteek aan een poort van wat een fabriekshal leek. Ik leunde met mijn rug tegen de poort, de hal leek verlaten. Plots kwam er beweging in de poort. Had ik dat in gang gezet? Van onder de poort verschenen de vriendelijke gezichten van twee arbeiders in blauwe overall met typische werkhelm op hun hoofd. ‘k Mocht wel eventjes binnen schuilen, zeiden ze. Even gechitchat. De fabriekshal bleek een elektriciteitscentrale, of toch een onderdeel ervan. Aan het plafond hing een enorme metalen haak. Beroepsmisvormd als ik ben, wilde ik toch wel even weten waarvoor die diende. Blijkbaar takelen ze er gigantische onderdelen van dieselmotoren van de elektriciteitscentrale mee omhoog om er aan te kunnen werken. Dat weten we dan ook weer. Waar een wolkbreuk al niet goed voor is.

 

Verder op weg naar het station had ik op een bepaald moment de keuze tussen 1. in een tien centimeter diepe plas stappen en/of overreden worden door auto’s of 2. door kletsnat onkruid van een meter hoog kruipen dat het hele voetpad overwoekerd had. Het werd een combinatie van beide (uitgezonderd dat overreden worden) en bijgevolg was ik van boven tot onder kletsnat, paraplu of niet. De treinrit van Gent naar Limburg duurt wel even. Met natte schoenen en sokken lijkt ze nog langer te duren. Vanuit Dampoort kwam het volgens de site van de NMBS makkelijker uit over Antwerpen te reizen dan via Brussel en Leuven. In Berchem scheen de zon. Op het perron ging ik even letterlijk naast mijn schoenen lopen en liet ik mijn zwarte en dus warmteabsorberende sokken de zon zien.

 

Vorige week ging ik weer naar Gent, voor het vervolg van de opdracht van twee weken geleden. Dit keer startte mijn reis in Brussel Centraal. In Brussel Zuid stapte een zeer opvallende verschijning de trein op. Een ranke slanke deerne met een grote wuivende bos gitzwart haar. Ze droeg een korte zwarte regenjas, zo’n klassiek model dat met een riempje rond haar wespentaille vastgesnoerd zat. Onder de jas zwarte doorschijnende panties met een versiering op de enkel. Haar poezelige voetjes in luid tikkende stiletto’s van mínstens 10 centimeter gestoken. Onder haar jas kwam een ultrakorte zijden jurk te voorschijn. Ze droeg een bruin lederen tasje bij zich. Het leek wat op zo’n dokterstas, maar dan iets kleiner. Toen ze dit koffertje opende, verscheen er een heel arsenaal aan oorlogskleuren. Vakkundig voorzag ze zichzelf van donkergrijze smokey eyes, dikke lagen mascara en vuurrode lippenstift. Ze borstelde haar haren. Ik hield haar ongegeneerd in het oog. Ze zag er fascinerend uit, en ik denk dat ze het wist. Ze deed het erom. Ik vroeg me af wat voor werk ze zou doen. In Gent stapten we beiden uit. Nog nooit hoorde ik hakken zo tikken op tegels. Ik besloot achter haar te blijven lopen om te kijken wat er zou gebeuren. Het was zeer amusant te zien hoe hoofden van zowel mannen als vrouwen draaiden terwijl ze onverstoorbaar, de aandacht gewend, voorbij wandelde. Ik zag dat sommigen zelfs hun wandelkoers wijzigden om haar van dichterbij te kunnen bekijken. Eentje knalde uit onoplettendheid bijna met open mond tegen de blikjesautomaat. Aan de hoofdingang moest ik wachten en langzaam verdween zwarte Lola uit mijn gezichtsveld…

 

Toen ik in de auto van mijn gids stapte zag ik me – net als twee weken geleden - genoodzaakt met beide voeten doorheen een plas van tien centimeter diep te waden. Waar zijn die stilettohakken als je ze nodig hebt?

11:46 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Internationaal weekend

(Ik heb al drie of vier pagina's blogstof verzameld in Word, maar om een of andere reden kom ik er niet toe het hier te posten. Ondertussen is het zo'n bont allegaartje van triviale weetjes en verslagjes allerhande geworden dat ik niet anders kan dan het in verschillende postjes posten. Hier alvast een verslag van afgelopen weekend, de rest volgt ooit misschien nog wel...)

 

Vriend was samen met een paar collega’s uitgenodigd door buitenlandse ‘werkcontacten’ of ‘professionele relaties’ – of hoe moet ik het noemen – om het weekend in de Duitse Eifelregio door te brengen. Vrijdagavond vertrokken rond een uur of acht, om rond tien uur aan te komen in Prümzurlay, bij Irrel. Nog een soepje gegeten en op tijd in bed gekropen, want ik voelde me die dag niet super. ‘k Was net over een migraine-aanval heen, en migraine in combinatie met een lange rit in de auto doorheen het Eifelgebergte is niet bevorderlijk voor de fitheid.

 

Zaterdag de werkplaats van de collega’s van Vriend bezocht, waarna we naar Bitburg trokken alwaar we de Youngtimers (auto’s tussen 20 en 25 jaar oud) die in het centrum uitgestald stonden gingen bekijken. De volgorde van wat we verder die dag nog gedaan hebben ben ik al helemaal kwijtgespeeld wegens de enorm chaotische planning, maar we hebben soep gegeten op het terras van een bakkerij, hebben een deel van een oude burcht bezocht die uitkeek over Prümzurlay, zijn naar Echternach gereden, hebben soep gegeten in een café boven op een berg waar we een korte boswandeling maakten naar een hoog punt dat uitzicht gaf over Echternach… Euh, om dus kort samen te vatten: veel soep gegeten en van op bergen in dalen gekeken. :-D ’s Avonds nog wat zitten eten en drinken, en dan weer ons bed in in Haus Am Berg. Zondagochtend heeft Vriend nog even aan de auto moeten knutselen omdat die niet wilde starten, maar die krak heeft het toch maar weer gefikst gekregen en uiteindelijk waren we maar een uurtje later dan voorzien thuis.

 

Een uurtje later dan voorzien, want in België hadden we afgesproken met mijn ouders en tante en nonkel. We sprongen dan maar meteen de auto in, eindbestemming: Philippines in Nederland. Eerste tussenstop: Lillo-Fort. Even langs het water en door het dorpje gewandeld. Eigenlijk is het daar best gezellig. Hier krijg je een virtuele rondleiding. Van Lillo ging het naar Doel. We waren daar nog nooit geweest, en als we dat dorpje nog wilden zien, dan moesten we daar niet te lang meer mee wachten. Doel is echt een spookdorp. De meeste huizen staan leeg. En de huizen waar wel nog wat leven in zit, zijn bewoond door Roma-zigeuners. Hier en daar hangt een papier aan de deur: ‘Verboden toegang. Dit huis staat onder toezicht van de politie’ of ‘Bewoond! Afblijven!’ Je zal maar thuiskomen ’s avonds en zien dat al je meubels, deuren en ramen uit je huis geroofd zijn, zoals het de kraakpanden vergaat… Alles over Doel, lees je hier. Hullabaloo maakte er tekenende foto’s. Van Doel reden we naar Hoofdplaat, waar we heel even voet op het strand zetten, om dan de laatste etappe aan te vatten richting Philippines. En daar gebeurde waar we al de hele dag naar zaten te smachten: mosselen eten! De moeite om er zo ver voor te rijden, want ze waren lekker. ’t Wijntje paste er ook prima bij. Na het eten stopten we nog op de markt van Hulst voor een koffie en eens thuis gingen we meteen ons bed in om uit te rusten voor een nieuwe werkweek na dit vermoeiende weekend. J

 

10:42 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-08-06

Ontruiming Centraal Station

Er is een verdacht pakket gevonden in het Centraal Station van Brussel. Het station (of toch een deel ervan) en omliggende gebouwen zouden ontruimd zijn. Ik zít hier in een omliggend gebouw!! En ik moet zo'n nieuws op de site van de krant lezen?

:-o

't Zal wel niks zijn zeker?

:-S

 

Update: het pakketje is vernietigd door de ontmijningsdienst en de treinen en metro's zijn gewoon blijven rijden. Tot zover de sensatie in mijn leven... :-)

11:49 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

22-08-06

Manic Monday-vraagjes

Van bij Lilith.

 

Ging je graag naar school? Waarom wel of niet?

Mja, dat ging wel. Meestal zat ik er niet veel mee in. Op dagen dat er een ellendige leraar voor de klas zou staan, ging ik niet graag. Of als er een test aangekondigd was. Maar de pauzes maakten veel goed. Vriendinnen en vrienden en wat rondhangen en babbelen, meer moest dat niet zijn.

Wat was je lievelingsvak op school?

Lichamelijke opvoeding. Ik vond turnen, volleybal en basketten wel leuk. En in de laatste twee jaren mochten we heel vaak zelf kiezen welke sport we deden, en dat werd dan meestal honkbal. Geweldig plezant!

Wat was je minst favoriete vak op school?

Mijn minst favoriete vak was wiskunde. ‘k Ben er nog steeds erg slecht in. Het is ook het enige vak waarop ik ooit één keer buisde op mijn rapport in mijn volledige middelbare schoolcarrière. Het laatste trimester van het zesde jaar haalde ik 49,5/100. Dat was er duidelijk om gedaan hè. Diezelfde leraar gaf me trouwens ooit 9/10 op een test waarin ik geen enkele fout had gemaakt. Zijn argument? ‘Je kan nooit alles van wiskunde kennen, dus ik geef geen 10/10.’ *grmbl*

Wat zat er allemaal in je pennezak op een doorsnee schooldag?

De standaard dingen. Blauwe pennen, gekleurde pennen, een potlood, een gom, soms een Pritt en een schaar. En kattenbelletjes die tijdens de les doorgegeven werden, dat ook ja... :-]

Wat heb je gedaan op je "honderd/vijftig dagen"?

Onze honderd dagen – of Chrysostomos, zoals wij het noemden – startten al om zes uur ’s morgens in het dichtstbijzijnde café. Gekleed in zwart en wit deden we ons te goed aan bier en Babycham. Een paar uur later droegen onze afgevaardigden naar aloude traditie een speech voor over de leerkrachten, doorspekt met sarcasme en ironie. Er werd een moderne versie van Romeo en Juliette opgevoerd, en er werd geplaybackt en verkleed… De vijfdejaars mochten komen kijken en hunkerden al naar het moment dat het hun beurt zou zijn. In de namiddag trokken we met de bus naar Kanne bij Maastricht, om de mergelgrotten te bezoeken. We mochten zelf een uitstap naar een stad organiseren, maar het moest een beetje educatief verantwoord zijn zeiden de leerkrachten, dus gingen we daar op zoek naar de Mosasaurus, een dino die ooit in de Maas gezeten heeft. Dat was natuurlijk wel maar een uitvlucht om een uurtje later Maastricht in te trekken en een kroegentocht te starten. Heel veel weet ik er niet meer van, maar wel dat we ons heel goed geamuseerd hebben! J

09:28 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende