13-03-06

Manic Monday-vraagjes van Lilith

Vraagjes van bij Lilith. Die beweert dat er in verre uithoeken van Limburg nog mensen zijn die geen blog hebben. Gelukkig woon ik niet in een verre uithoek van Limburg, maar in een dichtbije uithoek van Limburg. De die die het dichtste bij Lilith ligt. :-D

 

Heb je ooit een beugel gedragen? Welke herinneringen heb je aan die periode?

Ik had al volwassen hoektanden voor mijn kindjeshoektanden uitgevallen waren. Dus ja, inderdaad, twee paar hoektanden boven elkaar. Een vreemd soort van vampierbekkie dus. Uiteindelijk duwden die volwassen tanden de kleintjes er toch uit, maar dan nog stond alles schots en scheef. In die tijd begonnen ze de strijd tegen scheve tanden nog met losse beugels, en niet meteen met vaste blokjes zoals nu het geval is. Daarvan herinner me dat het hels pijn deed als ze die aanspanden. Dat je vreemd sprak door dat dikke plastieken gehemelte in je mond. En dat je met het losse verhemelte kon klakken als je tanden wat naar achter geschoven waren zodat de beugel losser kwam te zitten. (Ongetwijfeld zeer irritant voor de mensen rond mij.) En dat er eten onder dat verhemelte kroop, want ja, ik moest ook eten met die beugel aan. Na een tijdje moest ik hem alleen 's nachts nog aan. En toen mocht ik kiezen uit verschillende flashy fluorescerende doosjes om de beugel overdag in te bewaren. Ik koos een roze dat pijn deed aan de ogen. Na een jaar of twee, drie mocht ik de beugel helemaal uitlaten. En twee maanden later stonden mijn tanden even scheef als voorheen! Ramp oh ramp!

 

Dan maar aan de vaste blokskes. Na een jaar (of twee?) pijn lijden en opengeschuurde binnenkanten van lippen en botsen van blokjes tegen blokjes van lieven enzo stonden mijn tanden recht. Ik geloof dat ik sinds mijn zestiende ongeveer blokvrij ben. Meer dan tien jaar ondertussen. En ik begin de laatste maanden naast mijn bovenste snijtanden spleetjes te ontwaren. Now I come to think of it: mijn ma heeft enorme spleten langs haar snijtanden. Dit is erfelijk!!! What to do? Help!

 

*maakt afspraak bij tandarts*

 

Ben je in het bezit van littekens? Welke?

Wegens 11 jaar Scouts en een acneverleden – enfin ja, verleden? - ben ik inderdaad in het bezit van een aantal littekens. Maar geen noemenswaardige vind ik zelf. Dus daar zwijgen we dan verder maar over.

 

Heb je ooit iets gebroken?

Wel eens een glas of een bord, maar geen knoken. Toch geen van mezelf. Hooguit van een gebraden kip ofzo.

 

Teloefening: hoeveel dagen heb je in dit leven al in een ziekenhuis doorgebracht als patiënt? (geboorte niet meegerekend)

Ik denk zeven of acht. Allemaal in één trek door in het eerste jaar dat ik op kot zat. Ik kreeg te kampen met een maag- en darmvirus. ’t Kwam erop neer dat alles wat erin ging, er vaak langs de verkeerde weg terug uitkwam. Op kot moest ik een heel eindje door het huis lopen eer ik aan het toilet was. Op een bepaald moment deed ik mijn ogen open en staarde ik naar de keukenluchter. Ik lag in mijn ziek-in-bed-outfit op de koude keukenvloer. Flauwgevallen op weg naar 't toilet, black-out incluis. Tijd om om hulp te bellen, dacht ik zo. Dit werd te erg. Spijtig genoeg was dat in het pre-gsm-tijdperk. En spijtig genoeg was er ook geen vaste telefoon op kot. De kotgenoot die ondertussen voor StuBru en TMF werkt, was dicht bij zijn thuis stage aan het lopen, dus die kon me niet helpen. De kotgenoot die praeses was, lag ongetwijfeld in bed bij zijn verovering van de vorige nacht en was ook niet in de buurt. De enige die overbleef, was dat meisje dat lerarenopleiding deed. En die zat op Erasmus in Zweden. Daar had ik dus ook niets aan. Er restte me niks anders dan de straat op te trekken naar een telefoonkot. Ja, jonge lezertjes, zo ging dat vroeger als je geen gsm had. Dan liep je naar een telefoonkot op straat, ook als je zo ziek was dat je flauwviel van ellende!

 

Nu was mijn kotperiode niet alleen in het pre-gsm-tijdperk, maar ook nog eens in het pre-twee-auto’s-per-gezin-tijdperk (in ons gezin toch). Mijn mammie was thuis, maar mijn pappie was de hele dag op een seminarie en had de auto mee. Gelukkig beschikte het seminariecentrum ook over een vaste telefoon en kon mijn pa me komen halen. Thuis werd ik in bed gestopt en werd de dokter stante pede aan huis gevorderd. Een pilletje tegen het braken. Braakte ik uit. Dokter opnieuw gebeld. Spuitje tegen het braken. Ik bleef braken. Dokter kwam voor de derde keer langs. ‘Ik weet het ook niet meer, breng haar maar naar de spoed’, zei de dokter. Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig was het niet de pre-monovolume-met-open-koffer-tijd, en zodoende konden mijn ouders de grote koffer van de auto volstouwen met dekens en kussens en mij daar inleggen, want het begrip 'zitten' was mijn ondertussen volslagen onbekend geworden. Aan de ingang van de spoed werd ik op een brancard getild en trokken ze eens aan het vel op mijn arm. Volledig uitgedroogd, stelde de verpleegster vast. Ik was helemaal ijl van de pijn en werd naar een kamer gereden. Ik zag het plafond van de gang en de lift wazig aan mij voorbijflitsen, zoals je dat bij bepaalde camerastandpunten in ziekenhuisseries ook wel eens ziet. Daarna werden er wat naalden in mijn aders geploft en kreeg ik een baxter aangelegd. Van de eerste dagen herinner ik me niet veel, ik was paradoxaal genoeg verdoofd van de pijn, hoewel er alleen een glucoseoplossing in de baxter zat. Ik herinner me nog dat ik de kamer deelde met een simpel madammeke dat haar baarmoeder had laten wegnemen. Ze mocht zeker niets tillen voor haar litteken genezen was, vertelde ze me. ’s Nachts viel ik weer van mijne sus op weg naar het toilet. Ik moest eigenlijk een verpleegster bellen als ik het bed uit wilde. Dat had ik gedaan, maar er kwam niemand. Damn onderbezetting van de ziekenhuizen! Toen heeft het madammeke dat eigenlijk niet mocht tillen mij toch weer bij bewustzijn getild op een of andere manier. Soit, om een lang verhaal kort te maken (te laat, ik weet het J): ik heb toen zeven of acht dagen niets gegeten buiten wat glucoseoplossing via mijn aders en ben toen zeven kilo afgevallen, en die zijn er nog steeds af!!

 

Hou je wel of niet van televisie-programma's waarin open en bloot wordt geopereerd?

Als ik er zappend voorbijkom, laat ik het opstaan, leg ik de afstandsbediening neer en sla ik snel mijn handen voor mijn ogen. Waarna ik door mijn vingers naar het programma kijk. :-D

 

(Ik weet het. Die voorlaatste vraag was een teloefening, en niet 'schrijf een lang opstel'. Maar ja...)

12:30 Gepost door Liza | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.