03-05-06

Barcelona

Voor het eerst zou ik helemaal alleen op een vliegtuig stappen. Niemand om mee te wachten. Niemand om tegen te zetten: we moeten toch aan gate A66 zijn hè? Niemand om samen mee te vloeken als blijkt dat de vlucht in kwestie als enige in een lijstje van 60 twee uur vertraging heeft. Maar we zouden ons er wel doorslaan. Mijn vriendin E., bij wie ik zou logeren, had in de namiddag gebeld dat ze nog diezelfde dag vanuit Porto in Barcelona zou aankomen. Ze zou twintig minuutjes voor mij aankomen, dus dan kon ze me meenemen met de auto en hoefde ik de bus niet te nemen. Uiteindelijk heeft ze dus meer dan twee uur moeten wachten. Eens aangekomen slalomden we tussen bussen en brommers het centrum binnen en pikten we het lief (B.) van mijn vriendin op na zijn Spaanse les op de Rambla. We placeerden ons op een terras op de Plaça Real voor tapas. Omdat de ober zich een half uur later nog steeds niet spontaan aan onze tafel aanbood, wenkten we hem. “Snel dan”, zei hij, “en alleen drank, geen tapas, want ik heb niet veel tijd.” Die zouden we wel eens wat klantvriendelijkheid bijbrengen, en we bestelden lekker toch tapas. Verdikke zeg, Spanjaarden… We lieten ons de calamares, patatas bravas, jamon de país, croquetas, soortement satékes etc smaken. Tegen slapenstijd sjeesden we naar de naburige gemeente waar E. en B. wonen, waar je nog een huurappartement met 1 slaapkamer vindt voor minder dan 1000 euro per maand. (En nee, da’s geen nul te veel…)

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdagvoormiddag liep ik in mijn eentje over de Rambla met de levende standbeelden. E. en B. moesten immers werken. Aan de voet van de Rambla even stilgestaan om te lezen in de reisgids over het monument voor Columbus en dan aan de golvende brug aan de haven wat van het zonnetje genoten. Een Spaanse dame naast me op het bankje dacht dat ik Spaanse was en begon een ratelende uitleg waar ik slechts hier en daar iets van verstond. ‘k Heb me er kunnen doorslaan met wat ja en nee knikken, Belgica, vacaciones en een paar eh’s en euh’s. ’t Gebeurt wel vaker dat ze me aanzien voor Spaans. Of Italiaans. Of Marokkaans. ’t Moet dat straf Moors bloed zijn dat sinds 1600 door de aders van mijn familie stroomt. ‘s Middags met E. door de Barri Gothic gewandeld en een slaatje gegeten op pleintje achter kathedraal. Mijn rechterarm verbrandde in de zon. In de vroege avond pikten we nog een ziel voor meer vreugd op aan de luchthaven. We verorberden weer een hele tafel vol tapas en dronken daarna cocktails in een hippe bar in de Barri Gothic.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag hebben we wat geluierd, boekjes gelezen op het strand en zijn we tegen de avond eventjes gaan shoppen. Volledig tegen mijn shoppinggewoonte in kocht ik iets: een topje. ’s Avonds speelden we pictionary tot een kot in de nacht en tot de tranen van het lachen over onze wangen biggelden.  

 

 

 

 

 

 

Zondag, cultuurdag. De Sagrada Familia en Parc Guell. We reden richting Montjuic om de begraafplaats te bezoeken, maar die bleek net vijf minuten gesloten. Dan zijn we maar gaan genieten van het uitzicht op Castell Montjuic. ’s Avonds aten we een zeer lekker driegangenmenu in het Mamacafé, voor maar 15 euro. Een aanrader voor wie naar Barcelona gaat (wijk El Raval). Ik at een slaatje met kerstomaatjes, gegrilde paprika, artisjok en asperge, besprenkeld met balsamicoazijn, gevolgd door een mooi stuk zalm op een bedje van spinazie met sinaasappelsaus (lekker!) en een koffie na (in plaats van ijs of truffels, ‘k wil nog in mijn broeken blijven passen). Na het eten stapten we in een taxi en vroegen we de chauffeur ons ergens naartoe te brengen waar we konden dansen. Hij bracht ons naar de Port Olimpic. Een aaneenschakeling van wel 100 gekloonde decadente clubs. De muziek was overal hetzelfde (maar wel dansbaar gelukkig), de paaldansers en –danseressen hadden allemaal even mooie lijven maar waren spijtig genoeg ook allemaal even ongemotiveerd. Een heupwieg en een stapje links, stapje rechts was the best they could do. Ook vreemd was de bar waar we het eerste rondje 15 euro betaalden voor een wijn, twee biertjes en een cola en een half uur later 20 euro voor twee biertjes en een cola. Decadent zeg ik u.

 

Maandag doken we nog even de ijskoude zee in en werkten we op het strand nog even aan ons kleurtje alvorens de rit naar Girona aan te vatten. E. zei dat we in het vervolg toch beter een duurdere vlucht van SN vanuit Barcelona zelf namen, want als je je vervoer en eventueel extra verblijf in Girona moet bijtellen is een Ryan Air-vlucht helemaal niet meer zo goedkoop als ze lijkt. Soit, het was nu zo. In de Guide du Routard/Trotter zochten we een goedkoop één-ster-pension. Wegenwerken verhinderden dat E. ons voor het pension zou afzetten, dus we zouden onze plan wel te voet trekken. Met het adres in de hand begonnen we in de juiste richting te stappen. De plaatselijke bevolking kon ons echter niet zeggen waar dat straatje lag. Het kon nochtans niet ver zijn. Na heel wat schouderophalen, neeknikken en miswijzingen van Spaanse kant nam onze vrouwelijke intuïtie de bovenhand.

 

We liepen het eerste het beste straatje in en jawel hoor, dat was het! Het was zo smal dat je als je je beide armen links en rechts uitstak je de muren van de huizen aan beide kanten kon raken. In de Trotter stond dat we ons niet mochten laten afschrikken door de groezelige trappenhal, want dat de kamers echt wel proper waren. We werden onthaald door een vriendelijke madam die weliswaar een serieuze zaag kon spannen. We vroegen haar of ze voor ons een taxi kon regelen om ons de volgende ochtend naar de luchthaven te brengen. Ze haalde de Gouden Gids erbij. Wij zagen in de rubriek Taxi’s meteen vijf nummers uit Girona staan, maar vorig jaar stond er volgens madam pension een bedrijf in dat een 24/24u dienst had. Ze zocht in elk dorpje tot in de verste uithoek van de provincie, terwijl wij al lang tevreden waren met de nummers uit Girona. Nee, nee, ze moest er niet van weten, ze zou de 24/24u firma vinden. Als je Spaans niet echt supervlot is, is daar geen speld tussen te krijgen. We hadden honger. We wilden naar buiten. Ik had een idee. Ik haalde gewoon het geld voor de kamer alvast uit mijn portemonnee en lette erop zeker niet gepast te betalen zodat ze wel weg moest om wisselgeld te halen. Het werkte! Ze ging weg en snel snel achter haar rug schreven we de nummers uit de Gouden Gids op en klapten hem dicht. Na ontvangst van het wisselgeld ontvluchtten we het pensionnetje. Madam Pension bleef achter, vertwijfeld in haar Gouden Gids bladerend.

 

 

 

 

 

 

We aten met uitzicht op de rivier Onyar en de kleurige huizen op de oevers. Onze neus achterna verkenden we het historische stadscentrum. Naar mijn mening is de oude stad van Girona veel mooier dan die van Barcelona. Heel puur en gerenoveerd volgens de strenge regels van de kunst. Niet verpest door hippe winkels en uithangborden, maar een aaneenschakeling van traditionele woonhuizen, kerkjes, pleintjes, een prachtige kathedraal en een ware burcht. Om de vakantie af te sluiten plantten we ons neer op een terras op een pittoresk pleintje met een goede fles rode wijn en een schoteltje tapas voor samen amper 10 euro. Ik had al lang geen spijt meer dat we met Ryan Air vlogen in plaats van met SN. De stad werd stil en in het pension begaven we ons zo stil mogelijk naar ons kamertje met witte muren, wit plafond en een kaal peertje aan het plafond. Buiten het krakende bed stond er enkel een kleine kleerkast en twee stoelen op de kamer. De snurker next door achter de dunne muren haalde ons af en toe uit onze slaap. Maar dat kon me niet deren. Ik had een fijne vakantie achter de rug en de volgende dag zou ik na zes dagen gemis en een onzachte landing in Charleroi herenigd worden met Vriend…

13:45 Gepost door Liza | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

amaai gezellig!

Gepost door: Anne | 03-05-06

de truuk de truuk met het wisselgeld. mag nooit ontbreken op reis!

Gepost door: Vinnie | 03-05-06

aha een leuk snoepreisje :)

Gepost door: Steffie | 03-05-06

Barcelona die staat nog op mijn lijstje!

Gepost door: llleeennn | 03-05-06

welcome back ook ne pictionary freak?

Gepost door: leen | 04-05-06

@leentje Nee, ben geen Pictionary freak, maar 't was wel leuk. Zeker voor herhaling vatbaar...

Gepost door: liza | 04-05-06

leuk verslagje! heb er van genoten!

Gepost door: An | 04-05-06

Barca Het mooiste van Barcelona zijn de huizen van de modernista's vind ik. Niet zozeer Gaudi maar vooral Domènech (i huppeldepup, die 2e achternaam schiet me niet te binnen). En ken je dat paviljoentje van Mies van der Rohe op de Montjuic? Zo simpel en zo mooi.
Heel leuke muziek van B.: ojos de brujo, een mix van manu chao met flamenco. Echt muziek voor de zon.

Gepost door: Steven | 04-05-06

Thanks & bedenking ... Allereerst idd bedankt voor je reactie op mijn blog :)
Je zou kunnen denken dat retoucheren een makkelijker optie zou zijn maar eerlijk gezegd maak ik gewoon veel liever een nieuw kledingsstuk dan er een gekocht te retoucheren: ik krijg het nooit terug zoals het was (heb wel een goeie maar geen industriële naaimachine) en als je tegenslag hebt is het model eruit... Dan maar liever m'n oude hobby terug van onder het stof halen en zorgen dat m'n kleertjes supermaatwerk worden!

Gepost door: Peggy | 08-05-06

Tss ne mens jaloers maken :-)

Gepost door: Péke | 08-05-06

Barcelona 't Blijft één van de mooiste steden van Europa, 'k ben er pas geweest en 'k zou al terug willen!

Gepost door: Manlome | 14-05-06

De commentaren zijn gesloten.