16-05-06

Facts (?) van de hakts op de takts

Vorige week kopten de kranten: hooikoorts dit jaar erger dan ooit. Ik heb er sinds een jaar of vijf last van. Dit jaar valt het tot nu toe nog mee. Niesbuien, gesnotter en jeuk blijven voorlopig tot een minimum beperkt. Zo’n twee weken geleden heb ik wel ontdekt dat ik de trotse bezitter ben van een loeier van een klimopallergie. Toen de klimop in ons tuintje niet alleen tegen, op en rond de serre en de garage begon te klimmen, maar ook nog eens er ín, was de maat vol. Ik zou dat plantje wel eens kortwieken. Met een enorme niesaanval en snot en jeuk all over tot gevolg. Maar de klimop is toch lekker vier kruiwagens takken vol ingetoomd.

 

De tomaten, sla en rucola telen wierig/wieren telig/tieren welig/welen tierig (schrap wat niet past) in de serre. Vriend kreeg twee weken geleden het zot in zijne kop en plantte en zaaide de overblijvende grond vol veldsla, radijzen, sluimerwten, spruitjes, bloemkool, sjalotten en basilicum. Ik ben eens curieus wat er de komende dagen en weken zijn kopke boven de grond gaat uitsteken…

 

‘k Heb al van verschillende mensen gehoord dat de muggen dit jaar wel gemuteerd lijken. Ik kan het bevestigen. Twee beten waren goed voor keidikke harde knobbels die wel een week op mijn arm en been zijn blijven staan.

 

Toen we in Barcelona waren kregen we via een sms van een vriendin de melding dat een andere vriendin, K., gaat trouwen met haar vriend J. Deze maand nog! Wij vonden het allemaal wel een beetje speciaal, omdat ze het eerste koppel van ons klikske zijn dat gaat trouwen. Zelf vinden ze het maar een formaliteit en maken ze er niet veel woorden aan vuil. Dan zal ik dat ook maar niet doen zeker?

 

Vorige week ging de beiaardier van dienst hiernaast helemaal los. Hij begon te freestylen en toen ging het ineens van Hey Jude over latinodinges als Besa me (mucho?) en Hijo de la Luna, ook ol’ blue eyes’ My Way ontbrak niet en zelfs Sound of Silence kreeg hij getokkeld. Heb heel de namiddag (want zo lang duurde het) geconcentreerd zitten luisteren. Zo makkelijk is het niet om pop- en rockhits in een beiaardarrangement te herkennen.

 

Vorige vrijdag zijn we naar een vat geweest van een (ander) koppel dat gaat trouwen. In een ouderwets feestzaaltje annex dancing luisterend naar de ronkende naam Violet. Veel gekleurde spots op de dansvloer en een erg foute DJ, helemaal zoals het hoort dus. Vriend en ik hebben tot twee uur ’s nachts gedanst op de Indianendans, nummers van Laura Lynn en Frans Bauer, Duitse schlagers en meer van dat moois. De moeite dus. J

 

Ook fijn: met de trein over een brug over de snelweg Mechelen-Brussel (?) sjeezen en dan naar de auto’s onder je kijken die in de file staan te taffelen.

 

Zaterdag. Typisch Vriend en ik. Op zoek gaan naar een grasmachine en thuiskomen met een vierpersoonstent. En dan overwegen om een nog ergens voorradige pony met een gespierde kont op den hof te zetten in plaats van een grasmachien te kopen. J

 

Lisa is in haar jaarlijkse ‘eet-meer-fruit-en-groenten-week’. Meestal loopt deze parallel met de ‘meer-beweging-week’. Dat uit zich onder andere in ’s avonds slaatjes klaarmaken om ’s morgens mee te nemen naar het werk. Zo propte ik maandagavond krulsla, een halve gele paprika, een tomaat, wat feta, wat olijven, wat pepers en twee geschilde wortels in een doosje. ’s Middags kieperde ik die op een bord in de cafetaria. J. kwam even later aan onze tafel zitten.

 

-         “Is dat van hier wat gij aan het eten zijt?”

-         “Nee, dat heb ik zelf meegebracht.”

-         “Ah, ik dacht al dat dat er veel te goed uitzag.”

 

‘k Moet zeggen: aan het eind van de namiddag had ik een heel ander (lees: beter) gevoel in mijn buik dan wanneer ik zo’n mayosmos of martino binnensteek. Op een of andere manier had ik minder snel honger. Waarom vergeet ik toch telkens hoe goed goed eten voelt? En dat je van fast food moe en loom wordt? We gaan eens zien hoe lang we het volhouden…

 

Er waren ook redenen te over om opnieuw te gaan lopen. Eerst en vooral is de ontsteking aan mijn hiel al een tijdje verdwenen. Ten tweede blijft het lekker lang licht. Ten derde is het lekker weer, niet te warm, niet te koud. Ten vierde… mijn broeken beginnen nogal te spannen en mijn billen beginnen te kwabberen… Dus trok Lisa op aanraden van de dokter naar de zachte Finse piste. (“Niet meer op de harde asfalt lopen met die gevoelige hiel, Lisa!”, zei de dokter.) Omdat het al een tijdje geleden was, besloot ik maar kalmpjes aan te beginnen. Vijf rondjes, goed voor een dikke 2,5 km. Ging perfect, geen gehijg, geen steken onder de ribben. Ik stak zelfs een redelijk sportief uitziend manspersoon voorbij aan mijn slakkentempo. Op dat moment lachte hij verontschuldigend-beschaamd naar mij. Alsof hij het een schande vond dat hij voorbijgestoken werd door een meisje. Na mijn vijf rondjes bolde ik uit en wandelde ik een stukje op weg naar mijn fiets. Ineens kwam hij naast mij lopen en zei hij: “Ik stop ermee, sè.” Duh, ik ook, maar dat had hij al lang door natuurlijk. Dan een stukje heen en weer gechitchat over dat we allebei al een tijd geen sport hadden gedaan (hij wel nog powerlifting en fitness, maar dat was volgens zijn hartspecialist niet zo goed voor de conditie als joggen), over nieuwe loopschoenen, over stoppen met roken, over ontstoken hielen, om dan te eindigen langs zijn kant: “Ik zal hier wel zo’n drie keer per week zijn, zo rond dit uur normaal gezien.” (Hint? Hint?)

 

Ahum. Volgens mij was hij zo op de leeftijd waarbij de eerste serieuze relatie/huwelijk stukgelopen is, zich een tijdje laten gaan in minder sporten en meer roken, en dan ineens zichzelf weer bij elkaar grabbelen, stoppen met roken en opnieuw sporten en een nieuw lief zoeken, en liefst allemaal tegelijk (of zo leek het gisteren toch een beetje). ‘k Kan me natuurlijk vergissen, misschien vindt hij het inderdaad gewoon een leuk idee om samen te lopen met iemand die ongeveer hetzelfde tempo loopt, maar ‘k ben toch een beetje op mijn hoede. ‘k Weet dus niet of ik per sé op hetzelfde uur terug ga lopen. Of het moet zijn om hem duidelijk te maken dat ik niet zijn volgend lief word. :-D

10:54 Gepost door Liza | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

mmm fruit... Ge doet me er aan denken da'k vandaag nog maar enen appel heb gegeten... :)

Gepost door: Anne | 16-05-06

laura lynn koel! ik moet nog altijd haar nieuwe hit van arrivederci hans horen

Gepost door: fILLE | 16-05-06

Ocharme pas maar op dat diene pony uwe rucola niet opfret ipv uw gras af te eten.

Gepost door: Péke | 17-05-06

@péke: Die pony kan niet door de deur van de serre met zijn gespierd gat :-D

Gepost door: liza | 17-05-06

De Violet Wij zijn daar nog ooit naar een oudejaarsfuif geweest, kan je dat geloven? Sfeertje was toen hetzelfde als bij jou, denk ik. Yihaa!

Gepost door: Marleen | 17-05-06

jaja hooikoorts daar heb ik ook al zo'n jaar of vijf last van: is begonnen toen ik in gent studeerde en stak altijd de kop op tijdens blok en examens.
Eerst dacht ik dat ik examenallergie had, maar nu heb ik het nog steeds zweten, dus niettes. Toemme hé!

Gepost door: An | 19-05-06

Aha een ferme update! 'k Heb zelf niet mijn slaatje naar binnengewerkt, en straks gaan we nog wat aan 'sport' doen door te gaan dansen op Boombal. Van hele dagen achter een bureau te zitten (studeren...) zou een mens voor minder eens de beentjes willen strekken.

Pas maar op met die piste-casanova, dat zijn hartspecialist hem niet moet aanraden om toch maar een andere sport dan joggen te kiezen ;)

Gepost door: Manlome | 23-05-06

De commentaren zijn gesloten.