04-09-06

En in Gent

Twee weken geleden was ik voor het werk in Gent. Gent-Dampoort meerbepaald. Voor mijn werk moet ik me geregeld verplaatsen naar steden als Leuven, Antwerpen, Gent of Hasselt, en meestal doe ik dit per trein. Omdat je naar grote steden goede treinverbindingen en files op de snelweg hebt, leg ik die trajecten meestal per trein af. Soms heb ik bij aankomst in het station nog een half uur over om één kilometer te voet af te leggen naar de plek van mijn bestemming. Tijd genoeg om op ’t gemakske te wandelen en onbekende buurten te verkennen met de ogen. Gent-Dampoort ziet er niet overal even vrolijk uit. Hier en daar wel leuke huisjes met potentieel, maar ze kunnen wel een likje verf en ander onderhoud gebruiken. Ironisch genoeg wandelde ik daar langs straten als de Metselaarsstraat en de Stukwerkersstraat. Ja, ze hebben daar nog wat werk, de metselaars en de stukwerkers.

 

Op de terugweg naar Station Dampoort kwam ik in een wolkbreuk terecht. Ik had een paraplu bij, maar die deed niet veel af. In een mum van tijd waren mijn schoenen, sokken en de onderste helft van mijn broekspijpen doorweekt. Ik probeerde een beetje te schuilen onder de dakoversteek aan een poort van wat een fabriekshal leek. Ik leunde met mijn rug tegen de poort, de hal leek verlaten. Plots kwam er beweging in de poort. Had ik dat in gang gezet? Van onder de poort verschenen de vriendelijke gezichten van twee arbeiders in blauwe overall met typische werkhelm op hun hoofd. ‘k Mocht wel eventjes binnen schuilen, zeiden ze. Even gechitchat. De fabriekshal bleek een elektriciteitscentrale, of toch een onderdeel ervan. Aan het plafond hing een enorme metalen haak. Beroepsmisvormd als ik ben, wilde ik toch wel even weten waarvoor die diende. Blijkbaar takelen ze er gigantische onderdelen van dieselmotoren van de elektriciteitscentrale mee omhoog om er aan te kunnen werken. Dat weten we dan ook weer. Waar een wolkbreuk al niet goed voor is.

 

Verder op weg naar het station had ik op een bepaald moment de keuze tussen 1. in een tien centimeter diepe plas stappen en/of overreden worden door auto’s of 2. door kletsnat onkruid van een meter hoog kruipen dat het hele voetpad overwoekerd had. Het werd een combinatie van beide (uitgezonderd dat overreden worden) en bijgevolg was ik van boven tot onder kletsnat, paraplu of niet. De treinrit van Gent naar Limburg duurt wel even. Met natte schoenen en sokken lijkt ze nog langer te duren. Vanuit Dampoort kwam het volgens de site van de NMBS makkelijker uit over Antwerpen te reizen dan via Brussel en Leuven. In Berchem scheen de zon. Op het perron ging ik even letterlijk naast mijn schoenen lopen en liet ik mijn zwarte en dus warmteabsorberende sokken de zon zien.

 

Vorige week ging ik weer naar Gent, voor het vervolg van de opdracht van twee weken geleden. Dit keer startte mijn reis in Brussel Centraal. In Brussel Zuid stapte een zeer opvallende verschijning de trein op. Een ranke slanke deerne met een grote wuivende bos gitzwart haar. Ze droeg een korte zwarte regenjas, zo’n klassiek model dat met een riempje rond haar wespentaille vastgesnoerd zat. Onder de jas zwarte doorschijnende panties met een versiering op de enkel. Haar poezelige voetjes in luid tikkende stiletto’s van mínstens 10 centimeter gestoken. Onder haar jas kwam een ultrakorte zijden jurk te voorschijn. Ze droeg een bruin lederen tasje bij zich. Het leek wat op zo’n dokterstas, maar dan iets kleiner. Toen ze dit koffertje opende, verscheen er een heel arsenaal aan oorlogskleuren. Vakkundig voorzag ze zichzelf van donkergrijze smokey eyes, dikke lagen mascara en vuurrode lippenstift. Ze borstelde haar haren. Ik hield haar ongegeneerd in het oog. Ze zag er fascinerend uit, en ik denk dat ze het wist. Ze deed het erom. Ik vroeg me af wat voor werk ze zou doen. In Gent stapten we beiden uit. Nog nooit hoorde ik hakken zo tikken op tegels. Ik besloot achter haar te blijven lopen om te kijken wat er zou gebeuren. Het was zeer amusant te zien hoe hoofden van zowel mannen als vrouwen draaiden terwijl ze onverstoorbaar, de aandacht gewend, voorbij wandelde. Ik zag dat sommigen zelfs hun wandelkoers wijzigden om haar van dichterbij te kunnen bekijken. Eentje knalde uit onoplettendheid bijna met open mond tegen de blikjesautomaat. Aan de hoofdingang moest ik wachten en langzaam verdween zwarte Lola uit mijn gezichtsveld…

 

Toen ik in de auto van mijn gids stapte zag ik me – net als twee weken geleden - genoodzaakt met beide voeten doorheen een plas van tien centimeter diep te waden. Waar zijn die stilettohakken als je ze nodig hebt?

11:46 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

de dampoort is lang niet zo lelijk als iedereen steeds zegt. Verdomd leuke straatjes zijn er daar te vinden, heel gezellige wijk... En die likjes verf, die zullen heus wel komen, eens al de leningen etc afbetaald zijn :-)

Gepost door: josie | 04-09-06

de plek waar jij stond is onderdeel van een heel renovatieproject...
kijk eens op www.scharnierproject.be
anderzijds
als je er een volgende keer nog eens staat
neem dan ook eens een kijkje ietsje verder, in het ACEC gebouw...
verlaten havenlandschap, bron van nieuwe stedelijke ontwikkelingen...
interested, let me know!
x

Gepost door: abnormalia | 04-09-06

mmm... en Gent zou binnen een dik jaar mijn nieuwe thuis moeten worden... maar een geschikt huis vinden is niet makkelijk. Onze eisen zijn hoog en onze bankrekening een stuk kleiner ;-)

Gepost door: ake | 05-09-06

En in Gent Wie op Gent verliefd werd, vindt ook de Dampoort mooi. Ze hoort erbij.
Fijn dat ook jij gefascineerd naar een vrouw kunt kijken. 'k Vind het bijzonder herkenbaar hoe ze jouw nieuwsgierigheid wekte.

Gepost door: dP | 29-08-07

De commentaren zijn gesloten.