31-01-07

Pessimist wordt optimist

Leuke dingen die ik in het vooruitzicht hou:

 

- Nog eens gaan eten met Vriend en I en D in taverne P.

- Nog eens gaan eten met Vriend en I en D in taverne H.

- Nog eens gaan eten bij de Mexicaan in Hasselt.

- Nog eens een avondje naar het Aquapaleis.

- Comedyding en optreden van Mira in Mol in februari.

- De lente in het algemeen.

- De zomer in het algemeen (en de zomer op ons kersvers gazon in de schaduw van de oude notenboom in het bijzonder).

- Nog heel wat verlofdagen die ik kan opnemen.

- Groot verlof met een reisje, waarschijnlijk in juni, mogelijk naar Frankrijk, Spanje, Italië of Kroatië. Alle andere landen van de wereld blijven ook een optie. :-)

- Veel dingen samen met Vriend doen.

- Terrasjes, fietstochtjes met terrasjes, wandelingen met terrasjes...

- En veel andere leuke dingen...

 

ps: Dit was de eerste 'geplande' post: 's middags geschreven en 's namiddags pas gepost, en dat alles automatisch.

15:00 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kunnen

Geen goeie voornemens maken, en ze toch uitvoeren: da's kunnen. 'k Had me niet voorgenomen opnieuw te beginnen met sport, na anderhalf jaar niets gedaan te hebben. Maar toch ben ik al drie weken na elkaar naar de step aerobics gegaan. Da's kunnen hè?

 

Gisteren herkende ik op de step zelfs een blogster zonder dat zij mij herkende. Da's kunnen hè?  

 

Als ze volgende week ook komt, ga ik toch eens naar haar zwaaien. Want ik ben nu al zo lang een mysterie voor haar. :-D

12:55 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-01-07

Quiz

Vorige week vrijdag werd ik om vijf voor acht opgebeld: 'Wij zitten hier met twee in een quizploeg, en al die andere ploegen zijn met zes. Kom je niet helpen? Rap, want 't begint om acht uur.'

 

Dus Liza springt op haar fiets, en quizt en quizt, in een ploegje dat maar half zo groot is als al de andere ploegen.

 

En toch haalden we de eerste prijs bij de damesploegen. We waren dan ook met drie donkerbruine brunettes, die de ploegen met zes blondjes makkelijk versloegen.

 

14:01 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Piet

'k Kan er niet tegen als Piet Huysentruyt met zijn ogen rolt als hij mensen gaat helpen koken bij hen thuis.

 

En toch laat ik S.O.S. Piet altijd opstaan als ik er voorbij zap.

 

Ik erger me graag.

13:54 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-01-07

In de fleur van ons leven

Een week na de verhuis hadden we vloerverwarming op aardgas, een paar dagen later kabeltelevisie, en sinds vandaag hebben we dus ook internet! Leve Belgacom dat zich aan de beloofde activatiedatum hield en ook netjes liet weten wanneer de aansluiting gebeurd was. En leve mijn Vriendje die zo multifunctioneel is dat hij niet enkel vloeiend zes talen spreekt, zeer goed met de auto kan rijden, kennis heeft van automechaniek, een zeer leuk gevoel voor humor heeft, er fantastisch goed uitziet, altijd lekker ruikt, water- en elektriciteits- en vloerverwarmingsleidingen kan leggen, parket kan verlijmen, gasketels en keukens kan installeren, maar ook nog eens op een hip en een wip dat geactiveerde internet draadloos installeert op twee computers nog voor ik de tijd heb gehad om thuis te komen. Is dat niet ronduit geweldig? Ik vind van wel.

 

En hij heeft dan nog goede smaak ook. En dan doel ik niet in eerste instantie op mezelf. J Zo zijn we niet, hè. Nee, hij kleedt zich goed, bijvoorbeeld, zonder dat hij daarbij hulp nodig heeft van mij of zijn mama. Ik heb zelf slechte kledingsmaak, dus het is eerder hij die mijn helpt, dan omgekeerd. En hij luistert naar goede muziek. Daar wou ik het even over hebben. Vorige week kocht hij de cd van Mira: ‘In de daluren’. Ik dacht: ach, zomaar een zangeresje. Maar begin deze week vergat Vriend zijn cd in mijn cd-speler. ‘Toch maar eens luisteren’, dacht ik. Je weet maar nooit hè. En wow, of ik geluisterd heb. Ze heeft het allemaal: een mooie stem, mooie uitspraak ( niet té AN en niet té plat), en vooral: prachtige teksten, zowel qua vorm als inhoud. Niet meteen iets dat veel mannen zouden kopen denk ik. Maar de mijne dus wel. En daar ben ik blij om. Liever een fan van Mira en Axelle Red, dan ene in ne uitgebouwde Twingo waar Tuning Beats volume 9 uit de subwoofers knallen. Just my two cents… (and no offense naar de tuners, vlammen op autodeuren vind ik wel leuk bijvoorbeeld).   

 

Voor wie Mira nog niet ontdekt heeft, hier de tekst die ik voorlopig het mooist vind (na de cd één keer gehoord te hebben).

 

In De Fleur

Ik ben in de fleur van mijn leven
Dit zijn de dagen
Mij hoort ge ni klagen, nee nee
Want alles kan in dezen tijd
Genen tijd te verliezen
Ge moet alleen kunnen kiezen.

 

Ik wacht op u, gij wacht op mij
Wij zitten in onze wachttijd
Ik heb nog wat dromen
En als ik straks mijn boontjes dop
Zal ik ze uit laten komen

 

Toen ons moeder zo oud was als ik
Werd ze door 't leven al verstikt
Ze was al bezig aan haar tweede
Papflessen en pampers
Ni kunnen studeren

 

In de fleur van het leven...

 

Ben ik homo- bi of a- seksueel
In mijn diepste dromen een transseksueel
Ons vader zegt 'denkt daar goed over na
Ge moet ni bang zijn
Eender wa wij zien u graag'

 

Ik moet dringend ergens nen berg gaan beklimmen
Of aan een stuk of twintig losse relaties beginnen
Want anders kruip ik in mijn kist
Met het jammerlijk gevoel
Dat ik iets heb gemist

 

In de fleur van mijn leven...

 

En misschien is uwen droom
Uwen droom toch ni.
Ge had het maar gedroomd
Ge had het maar gedroomd
Ge staat daar op de top van de Mount Everest
En het uitzicht is wel schoon
Op z'n minst toch ongewoon
Maar ge hebt geen gevoel meer in uw tenen
En ge staat daar bovenal
Op uwen allenen

 

In de fleur van uw leven...

 

Toch mooi, niet? Ik hoor veel mensen grote plannen maken, reizen, het geluk ver buiten België gaan zoeken. Ik weet dat sommigen die hier komen lezen zich erin herkennen. En mensen met grote plannen praten vaak alleen over de fijne kanten van die grote plannen. Terwijl het toch allemaal niet zo superfijn meer is als ge daar op uwen allenen staat, met geen gevoel meer in uw tenen. ‘k Heb het ook gedaan hoor, die grote plannen. Ze gemaakt en uitgevoerd. En weet dus als geen ander dat er naast de fijne kanten (die er wel degelijk zijn natuurlijk) ook minder fijne kanten zitten. Aan alles. Het mag van mij hoor, grote plannen maken. Maar ik voor mezelf ben even blij als ze niet gemaakt worden. Mijn geluk ligt niet op de top van de Mount Everest. Eerder in de kleine dingen.

 

*stopt voor het melig wordt*

 

Te veel mensen denken dat het geluk op de top van de Mount Everest ligt. Ik hoop voor hen dat ze het ooit mogen vinden in de kleine dingen.

 

Als ik mensen geprikkeld heb met deze tekst: hier staan er meer.

18:25 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

18-01-07

Drafts

'k Heb het blogvirus precies ineens terug te pakken. 'k Heb al één schrijfseltje (bijna) klaarstaan om te posten en het volgende zit er al aan te komen. Drafts moet je dat noemen in de hippe internetwereld van tegenwoordig, geloof ik. 'k Ben eens benieuwd hoe lang het gaat duren eer ik genezen zal zijn van het virus...

 

*begint naarstig aan tweede draft te schrijven*

19:36 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Over het weer

Jawaddedadde, zou ik zo zeggen. Dat is niet owkidowkie pianissimokeej!

 

Doet toch wel een beetje vies als je in zo'n hoge glazen kast van 22 verdiepen zit. 'k Zal maar rap naar huis vertrekken. Liefst met de trein en niet al vliegend.

 

Het straatje hier om de hoek is nochtans een vreselijk tochtgat (Solvaystraat/Solvayplein (?) vlakbij station Brussel-Noord). Zelfs als het nergens anders waait, vlieg je daar dagelijks bijna tegen de vlakte. Als je wind-op hebt, kan je 45 graden voorover gaan hangen. Heb je wind mee, dan vliegen je benen afwisselend vooruit al naargelang je ze van de grond durft heffen. Komt iemand van jullie daar soms langs? Ook al gemerkt? 't Gaat maar om een goeie honderd meter waar het fenomeen zich voordoet (tussen de Koning Albert II-laan en het station)... Zeer vreemd fenomeen is dat. Het ligt waarschijnlijk aan de inplanting van de gebouwen daar, maar dan zou ik het eerder verwachten op die lange Koning Albert II-laan zelf...

 

Update: ben veilig thuis geraakt.

 

@ Miss Abnormalia: 'k moet na dat lange stuk met de trein noodgedwongen ook altijd nog een kwartier met de auto. Was best gevaarlijk: enerzijds stukken door het bos waar om de haverklap wel een tak met een luide knal op je voorruit terechtkomt (verschietachtig!), en af en toe plots een kaal open stuk tussen weilanden waar de wind vrij spel heeft op de hoge flanken van mijn monovolume. Ik klemde mijn knuistjes rond het stuur tot ze er wit van zagen. ‘k Heb gelezen wat jou overkwam. Dat was niet echt om mee te lachen, om het zo te zeggen…

@ Patricia: hier in mijn oude huisje rammelen de rolluiken er ook op los hoor. En ’t is een open bebouwing met enkel links en rechts buren. Dus de wind vliegt hier rond de vier gevels, van tussen de zerken op het kerkhof aan onze voordeur, naar de velden die zich een kilometer ver achter het huis uitstrekken.

 

De plastic plaat waarmee we ons keldergat afdekken ligt normaal vast onder vier bakstenen. ‘k Ben er net nog maar een stuk of zes gaan bij op leggen. We hoorden onze buurman kloppen en doen. Even een kijkje gaan nemen, en blijkbaar heeft hij zijn vrij recente houten omheining versterkt langs onze kant. Vriend zette onlangs zijn auto’s naast dat hek, en Buurman is bang dat de wind zijn omheining tegen de auto’s omblaast denk ik… Tja, better safe than sorry zeker?

16:01 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-01-07

Stil hè?

Stil hier hè?

 

 

Ik vind het ook.

 

 

Maar ik vind het eigenlijk niet zo erg. ’t Is maar een blog, nietwaar?

 

Waar ik mee bezig geweest ben de afgelopen weken?

 

-         Het eerste échte trouwfeest van een vriendin gevierd. (Met echt bedoel ik: met trouwjurk en bloemen en ringen en een slechte DJ en veel lekker eten en drinken.) Binnen een paar maand bevalt ze en even daarna trouwt de tweede vriendin, en zelfs voor de tweede keer, zij het dan met dezelfde man (vorig jaar administratief voor de gemeente, nu voor de kerk met feest en alles erop en eraan). Goei vooruitzichten dus.

 

-         Twee keer Kerst gevierd bij mijn ouders (moederskant en vaderskant), tussendoor eigenhandig samen met Vriend in twee dagen parket leggen (massieve Franse eik), op twee dagen inpakken, verhuizen en een huis en een appartement kuisen, en dan in één trek door ook nog maar fijn nieuwjaar gaan vieren met vrienden.

 

-         Een maand lang gasleverancier Essent achter de veren gezeten om dan na een maand klant te zijn nog steeds een week zonder verwarming en warm water te zitten. (!!!) Geen aanrader dus, die Essent. (In het kort: we gaan een contract aan en krijgen klantnummer en horen dan drie weken niets, dus denken dat alles in orde is. Willen we de gasmeter laten openzetten, horen we dat er allerlei gegevens ontbreken en dat we ondanks dat klantnummer nog geen volwaardige klant zijn. Achter die gegevens werd nochtans niet gevraagd, die moesten we uit eigen beweging doorgeven. Tot vier maal toe kregen we verkeerde documenten toegestuurd (telkens met een dag of zes en veel ergernis en hartkloppingen ertussen), waar deze gegevens niet konden op ingevuld worden. Dan kregen we twee keer de juiste documenten per email opgestuurd. Na onze fax werden we drie dagen na mekaar opgebeld om te zeggen dat de fax ontvangen was. (!!!) Na weken miserie werd eindelijk de gasmeter geopend, en na een week in ons lekker warme huisje, krijgen we opnieuw de procedure opgestuurd (dit maal per post) die beschrijft wat we moeten doen om de gasmeter de laten openzetten. Nogmaals: geen aanrader dus, die Essent. Hopelijk gaan ze nu ook niet elke maand drie maal factureren.

 

-         Ik deed er 1u45min over om zelfs maar aan de beurt te geraken in de Belgacom shop in de hoofdzetel van Belgacom, om dan te horen te krijgen dat ze aan mijn situatie niet goed aan uit kunnen. Mijn situatie aan drie medewerkers uitgelegd, zonder resultaat, want twee dagen later een vierde medewerker aan de lijn, die het dan gelukkig wel snapte. Binnen een paar dagen hebben we thuis in het huis waarschijnlijk hopelijk internet.

 

-         Nooit gedacht zo blij te zijn dat we weg zijn uit het appartement. Gewoonweg het gevoel van niet afhankelijk te zijn van een huisbaas voelt lekker vrij. Het idee dat het huurgeld nu ook wegvalt na meer dan een jaar huur + afbetaling te betalen is ook fijn. J

 

-         Aansluitend bij het vorige puntje: ook nooit gedacht zo blij te zijn met het zicht op groen, ruimte, lucht, sterren, de maan, vogels en vliegtuigen die witte strepen trekken in de sinds twee dagen blauwe lucht. Leve onze grote terrasdeuren achteraan het huis! Zo blij dat we dat raam vergroot hebben! Ik wist wel dat ik dat ruimtegevoel miste in het appartement (‘k ben immers opgegroeid in ’t groen), maar zo hard, dat had ik niet verwacht. In het appartement hadden we uitzicht aan twee kanten. 1. Op een bakstenen muur en mensen die over de oprit naar de koer met garages wandelden (en en passant een blik bij ons binnenwierpen als we de gordijnen niet sloten). 2. Geparkeerde auto’s op één meter van ons raam en aan de overkant van de straat een aftandse gevel van een druilerig donker seventies appartementsblok. In het huis doe ik niets anders dan dag en nacht uit het grote raam kijken en naar de flakkerende vlammetjes achter het raampje van de kachel. De tv en het computerscherm zijn er niks tegen. Als ik in mijn zetel zit voel ik me helemaal Martha Stewart Country Living. Ofzoiets.  

 

-         Nu we niet meer dubbel betalen om te wonen, kijken we maar meteen uit naar een nieuwe auto voor Vriend. Deze *klik* is een grote kanshebber. ’t Zou de eerste eigen NIEUWE wagen zijn na 12 jaren van youngtimers (of gewoonweg oude tweedehandse dingetjes), oldtimers en bedrijfswagens. We hebben ons alvast opgegeven voor een testritje een van de komende weken bij ons in de buurt. 't Zal me benieuwen.

 

-         Dat inschrijven voor een testrit deden we gisteren op het autosalon. Vriend staat er beroepshalve vier dagen lang in een van de paleizen, en ik slaagde er gisterenavond in binnen te sneaken zonder te betalen. Vriend was zijn gsm thuis vergeten, en na drie parlés (NL-FR) afgestoken te hebben tegen verschillende securitymannen aan verschillende ingangen, trof ik een schappelijke oudere heer die me zondermeer wilde binnenlaten. ’t Was tenslotte een half uur voor sluitingstijd en ik heb nu niet meteen het profiel om mezelf voor een half uur proberen gratis binnen te smokkelen op de truckersafdeling… :-S

 

-         Na het sluitingsuur van het autosalon pikten we een couscousgraantje mee in de Kasbah, en lieten we de laatste metro vertrekken terwijl Babel nog aan het spelen was in UGC De Brouckère. Een dure taxirit later waren we in het hotelletje aan Brussels Expo… De tramrit van de Heizel naar mijn werkplek aan het Noordstation duur ongeveer even lang als de verplaatsing van het grensgebied Antwerpen-Limburg naar Brussel. En ja, ik weet het, de metro is sneller. Maar sightseeing lukt zoveel beter op een tram. J

 

-         Vanmorgen riep onze secretaresse me: kom eens kiezen wat jij vanmiddag wil eten! Ik had geen idee waarover ze het had. Tot mijn euro viel dat we vandaag uit eten gingen voor ons nieuwjaarsetentje. Aanrader: Ricotta & Parmesan .

 

En nog vanalles. Teveel om hier allemaal neer te schrijven. Maar allemaal leuk. Zijn jullie dan weer gerustgesteld? Ah nee, waarschijnlijk maakte niemand zich zelfs druk over mijn afwezigheid. J

 

’t Is maar een blog, ’t is maar een blog…

15:54 Gepost door Liza in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |